Reacties
12
Sharing = caring
E-mail

Bruksellive: 'Kwaliteit zal toenemen'

door Milan Vranckx © Brussel Deze Week
Brussel

Op 27 juli is het weer zover. Dan organiseren zeven Brusselse jeugdhuizen de negende editie van Bruksellive, een gratis muziekfestival in het Ossegempark. Een editie die lichtjes verschilt van de vorige, al zal de bezoeker hier niet meteen iets van merken. Bruksellive gaat namelijk samenwerken met de Ancienne Belgique, vertelt coördinator Fred De Ryck.

Fred De Ryck: "Tommigun en Spinvis zullen de Brusselaars zeker weten te bekoren." (© Bart Dewaele)

Waaruit bestaat de samenwerking?
De Ryck: "In de eerste plaats zullen de programmatoren van de AB ons helpen met het onderhandelen met boekingskantoren en met het vinden van nieuwe Brusselse groepen. Daarnaast kunnen onze vrijwilligers ook stage lopen bij hen om logistieke ervaring op te doen en zullen we allerhande tips krijgen rond communicatie. Ook zal AB ons onder de aandacht brengen bij haar publiek. De samenwerking is trouwens niet nieuw, zo konden onze fotografen in het verleden al ervaring opdoen tijdens AB-concerten met de hulp van professionele fotografen."

Wat kan de samenwerking betekenen voor Bruksellive?
De Ryck: "De samenwerking met de AB zal de kwaliteit van het festival zonder enige twijfel verhogen. Daar zijn we vanzelfsprekend zeer blij om, aangezien we kwaliteit zeer hoog in het vaandel dragen. Door de expertise die de AB heeft op programmatisch, logistiek en communicatief vlak zullen we ook groeien. Overigens is het de bedoeling om in de toekomst nog nauwer samen te werken. Zo is een wintereditie van Bruksellive en een platenbeurs iets waar we over nadenken."

Hoe zit het met de Bruksellive voor dit jaar?
De Ryck: "Het belooft weer een fantastische editie te worden. Als ik mijn programmatoren mag geloven, hebben we een line-up die niet moet onderdoen voor die van de afgelopen edities. Namen als Tommigun en Spinvis zullen de Brusselaars zeker weten te bekoren, maar ook het onbekend Brussels talent kan positief verrassen. Dit talent zoeken we dit jaar via een dj-contest in De Kuub en Alleman, twee Brusselse jeugdhuizen. De winnaar van die wedstrijd zal te bewonderen zijn op 27 juli. Komen is dus de boodschap."

Reacties
12
Sharing = caring
E-mail
Reageer

Reageer

Fijn dat u wil reageren. Leest u ook even de regels omtrent reacties? Meer info over Disqus vindt u hier.

Meer in Cultuur

Reacties
Sharing = caring
E-mail

Beursschouwburg houdt uitverkoop

De Beursschouwburg houdt op zaterdagnamiddag 6 juni een uitverkoop van overtollig materiaal. Dat gebeurt voor het eerst in de vijftigjarige geschiedenis van de kunstinstelling. Wie een vergulde stoel wil kopen, affiches van het Mallemuntfestival en andere parafernalia haastte zich die dag naar de Ortsstraat.

Naar aanleiding van de viering van zijn vijftigjarig bestaan kocht de Beursschouwburg allerlei feestdecoratie, zoals een hele reeks schoolstoelen die voor de gelegenheid werden verguld. "Die nieuwe stukken in combinatie met de door de jaren heen opgestapelde dingen zorgen ervoor dat onze kelders vol zitten", zegt projectcoördinator Joke Huygens aan brusselnieuws.be. "Ook andere ruimtes puilen uit. Het is dus echt tijd voor een lenteschoonmaak."

De Beursschouwburg doet zeer diverse dingen van de hand. "Het gaat van affiches van legendarische festivals als Mallemunt en Klinkende Munt tot cd's die vroeger in de bar gedraaid werden en videotapes", aldus Huygens. "En uiteraard ook veel meubels. De hele collectie stoelen die we kochten voor het 50-jarig jubileum en die we goudgeschilderd hebben, gaan de deur uit. Er zit ook veel ander meubilair bij. En technisch materiaal, zowel mengtafels en lichttafels."

Geen gitaar van U2, wel gouden fietsen
Collector's items om van achter over te vallen zitten er niet bij. Geen gitaar van U2-icoon The Edge, geen memorabilia van Tom Waits. "De reeks gouden fietsen die we aankochten voor onze 50 jaar, met het Beurslogo erop, vind ik wel collector's items", zegt persverantwoordelijke Yasmina Boudia. "Ze zijn piekfijn in orde. Daar gaan we ongeveer 250 euro voor vragen".

"En ja, de Beursschouwburg moet dan wel besparen, toch komt deze verkoop er niet uit geldnood", stelt Joke Huygens gerust. "Het is alleen meegenomen dat we wat kosten kunnen recupereren. We zijn nu nog bezig met de inventarisering van de stukken. Pas dan beginnen we aan de prijssetting. Maar het zullen democratische prijzen zijn."    

De lenteschoonmaak/uitverkoop heeft plaats op zaterdag 6 juni van 14 tot 19 uur in de Beursschouwburg, August Ortsstraat 20 -28, 1000 Brussel.

 

Reageer

Reageer

Fijn dat u wil reageren. Leest u ook even de regels omtrent reacties? Meer info over Disqus vindt u hier.

Reacties
Sharing = caring
E-mail

Film: Pion tegen spion

Het is bijna een burgerplicht om deze met een Oscar bekroonde documentaire over klokkenluider Edward Snowden uit te zitten. Moeite kost dat niet. 

'Was dit maar een thriller!' Je zit het te hopen en te bidden, maar dat haalt niks uit. Citizenfour is een documentaire en als het licht in de zaal weer aangaat, leef je nog altijd in een wereld waarin je afgeluisterd wordt door de Amerikaanse inlichtingendienst NSA. De National Security Agency kreeg via de beruchte 'Patriot Act', die volgde op de aanslagen van 11 september 2001, een vrijgeleide om op ongeziene schaal te spioneren.

Met programma's als PRISM, XKeyscore en Bullrun vergaart de NSA extreme hoeveelheden telefoon- en internetdata. Ook van u. Eén werknemer kon het groteske machtsmisbruik en het democratisch deficit niet meer aanzien en trok aan de alarmbel: Edward Snowden.

Hoewel het Amerikaanse gerecht de praktijken van de NSA ondertussen illegaal bevonden heeft en de politiek op dit moment werk maakt van een hervorming van het spionageprogramma, moet Snowden zich nog altijd verbergen voor de Amerikaanse veiligheidsdiensten.

Het straffe is dat dit geen reconstructie van de feiten is. Laura Poitras was er zo goed als bij toen de bom ontplofte. Snowden heeft haar gecontacteerd en heeft zich door haar laten interviewen in zijn tijdelijke schuilplaats in Hong Kong tijdens de eerste dagen na het losbarsten van het schandaal. Uiteraard wordt er uitgelegd hoe de vork in de steel zit, maar voor de details moet je de dossiers van kranten als The Guardian raadplegen.

Snowden steekt van wal met een gemeend "I'm not the story here", maar vergist zich: hij is het verhaal wel. Hoe gek het ook mag klinken, de klokkenluider wist waar hij aan begon. Weloverwogen legt hij uit waarom hij wat gedaan heeft. Dat is op zich al spannend. Met dreigende muziek, journalistieke scherpte en een sluwe montage doet Poitras er nog een schep op. Verontwaardiging is even onvermijdelijk als gewenst.

 

Reageer

Reageer

Fijn dat u wil reageren. Leest u ook even de regels omtrent reacties? Meer info over Disqus vindt u hier.

Reacties
Sharing = caring
E-mail

350.000 bezoekers voor Brussels Jazz Marathon

De twintigste editie van de Brussels Jazz Marathon heeft het voorbije weekend zo’n 350.000 mensen gelokt. Het succes is volgens de organisatoren te danken aan het goede weer en de aangepaste programmering.

 

Doorgaans komen er op de Jazz Marathon tussen de 300.000 en de 350.000 bezoekers af, een aantal dat voor deze feesteditie dus werd overtroffen.

De organisatoren zijn blij dat naast het traditionele publiek ook steeds meer jongeren worden bereikt. Dat gebeurt onder meer door de programmering van jonge talenten van het conservatorium.

Onder de uitschieters waren de Bob Marley-tribute van Bilou Doneu op de Grote Markt op vrijdagavond en het trio rond de Canadese zangeres Leila Biali en de afsluiter op de Grote Markt Boogie Belgique zaterdag.

Ook de Smartcity App werd volgens de organisatoren goed onthaald. Voor het eerst konden de bezoekers een app gebruiken voor onder meer een livestream met zes camera's en een overzicht van de speciaal ingelegde bussen. De wachtende reizigers konden die bussen op een kaart volgen.

De Jazz Marathon vindt in 2016 plaats van vrijdag 20 tot en met zondag 22 mei. 

Reageer

Reageer

Fijn dat u wil reageren. Leest u ook even de regels omtrent reacties? Meer info over Disqus vindt u hier.

Reacties
Sharing = caring
E-mail

'Niemand weet dat Vincent Van Gogh een heel leven heeft gehad in Brussel'

Schilder Vincent Van Gogh staat hoog op de affiche van Bergen Culturele Hoofdstad van Europa. Geen wonder: Van Gogh bracht twee jaar van zijn leven door in de Borinage, in de provincie Henegouwen. Maar wie weet dat de schilder daarvoor en daarna in Brussel heeft gewoond? Over die Brusselse episode vertelt schrijver Pascal Verbeken in zijn nieuwste boek.

Reageer

Reageer

Fijn dat u wil reageren. Leest u ook even de regels omtrent reacties? Meer info over Disqus vindt u hier.

Reacties
Sharing = caring
E-mail

Dansers nemen Schaarbeekse lokettenzaal in

21ste-eeuws danstalent toont dinsdag zijn kunnen in het historische decor van de lokettenzaal van het Schaarbeekse gemeentehuis. In het kader van het gemeentelijke cultuurfestival danst het gezelschap On the Roof vanavond op een unieke plek voor en tussen het publiek.

Overdag is de lokettenzaal de plek voor Schaarbekenaars om een adreswijziging door te geven of de geboorte van hun kind te melden. Maar het in Italiaans-Vlaamse neorenaissancestijl gebouwde gemeentehuis uit 1885 dient dinsdagavond voor één keer ook als decor voor een cross-disciplinaire dans/theatervoorstelling.

In de voorstelling If Unlayered tonen zes dansers van On the Roof de verschillende lagen van de kwetsbare mens. Ze nemen het publiek mee in een avontuur dat steeds dieper in het individu graaft.

Het publiek is tijdens de voorstelling niet gebonden aan zitplaatsen, maar beweegt tussen de acteurs door in de lokettenzaal. 

Tickets kosten 11 euro en zijn te reserveren op 02-245 32 90.

Reageer

Reageer

Fijn dat u wil reageren. Leest u ook even de regels omtrent reacties? Meer info over Disqus vindt u hier.

Reacties
Sharing = caring
E-mail

Brusselaar wint Gouden Palm voor kortfilm

De Brusselse Libanees Ely Dagher heeft in Cannes de Gouden Palm gewonnen voor kortfilm met zijn animatiefilm Waves '98.

De regisseur triomfeerde met zijn animatiefilm 'Waves 98'.

De film vertelt het verhaal van de tiener Omar die opgroeit in een buitenwijk van de Libanese hoofdstad Beiroet in 1998. Zijn uitzichtloze bestaan wordt er onderbroken wanneer hij een reuzengroot gouden dier ontmoet.
 

Reageer

Reageer

Fijn dat u wil reageren. Leest u ook even de regels omtrent reacties? Meer info over Disqus vindt u hier.

Reacties
Sharing = caring
E-mail

Taiwan Film Panorama in Cinematek

Door een schenking is de collectie van Cinematek uitgebreid met zo'n 200 Taiwanese films. En dat schitterende nieuws wordt gevierd.

De volgende weken pakt Cinematek stevig uit met de collectie van een goede 200 Taiwanese films die het filmarchief werden toevertrouwd, zodat ze optimaal bewaard kunnen worden en toegankelijk zijn voor wetenschappers en publiek. Zijn ambitieuze overzicht van 1963 tot 2015 leert ons dat de Taiwanese cinema niet te reduceren valt tot de new wave met Hou Hsiao-hsien en Edward Yang als uithangbord.

Voor de new wave drong de Central Motion Picture Corporation (CMPC) aan op films die de politiek van de van China afgescheurde Taiwanese overheid ondersteunden. Vindingrijke regisseurs als Lee Hsing (Oyster girl, Beautiful duckling, The young ones) lieten zich door die directieven niet doen. King Hu blonk uit in actiefilms. Zijn Dragon Gate Inn is een verrassend spirituele en zeer invloedrijke martial-artsfilm. Maar voor een radicale breuk met de regels van de CMPC zorgden Hou Hsiao-hsien en Edward Yang. Vooral Yang had aandacht voor de genegeerde schaduwkanten van de jonge natie. In That day on the beach schetste hij een beeld van zijn land met een gefragmenteerd, melodramatisch portret van een beroemde pianiste die na jaren afwezigheid naar Taiwan terugkeert.

Cinematek nodigt uit om films uit te proberen van Chen Kun-hao (Growing up), Wan Jen (Ah Fei), Chang Yi (Jade love) en Wang Tung (Banana paradise). Op de grote filmfestivals kreeg Hou Hsiao-hsien na een tijd het gezelschap van Tsai Ming-liang (Rebels of the neon god, Vive l'amour, Stray dogs). Het meeste volk lokte Ang Lee (Brokeback Mountain), die Amerikaanse projecten combineert met films met een Taiwanese grondslag, zoals Eat drink man woman.

Voor Hou Hsiao-hsien is er een apart programma uitgewerkt. De grootmeester van het minimalisme maakte lang geen langspeelfilms, maar doorbreekt de stilte donderdag in Cannes met – zowaar – een martial-artsfilm. The assassin gaat over een jonge vrouw die ten tijde van de Tang-dynastie door een taoïstische non wordt opgeleid tot een meedogenloze moordenares. Hou komt straks de avant-première in UGC De Brouckère inleiden. Eerder op de dag geeft hij een masterclass. Cinematek plant ook een volledige retrospectieve. Wie zijn werk niet kent, begint best bij het magistrale The puppetmaster, het levensverhaal van poppenspeler Li Tien-lu tijdens de Japanse bezetting. Hou je al jaren van Hou – weet je bijvoorbeeld dat Milennium mambo (foto) geen dansfilm is en welke stukken uit A time to live, a time to die autobiografisch zijn – check dan zijn eerste films. De man die met zijn uitgepuurde, contemplatieve stijl talloze Aziatische auteurs beïnvloedde, startte zijn carrière met succesvolle komedies over het moderne leven. Naar verluidt met de nodige romantiek en vol sprankelende popliedjes. Eerst zien en dan geloven.
 

Cinematek
Baron Hortastraat 9, 1000 Brussel
02-551.19.19 - info@cinematek.be
www.cinematek.be

Reageer

Reageer

Fijn dat u wil reageren. Leest u ook even de regels omtrent reacties? Meer info over Disqus vindt u hier.

Reacties
Sharing = caring
E-mail

Nooit eerder getoonde Afrikaanse reuzenmaskers in BELvue

In het BELvue Museum opent een tentoonstelling met nooit eerder getoonde Afrikaanse maskers. Deze unieke maskers werden gebruikt bij het mukanda-ritueel (mannelijke initiatie) van de Yaka en de Suku, twee Congolese volkeren. Opvallend is dat het een van de laatste tentoonstellingen is voordat de permanente tentoonstelling over de geschiedenis van België volledig vernieuwd wordt.

Vanwaar komt de unieke collectie maskers?
Mathilde Oechsner: “De maskers werden verzameld door jezuïetenpaters in Belgisch-Congo en maken deel uit van een groter etnografisch onderzoek. De paters waren echte verzamelaars en hebben voor een enorme collectie gezorgd. Ze hadden nauwe banden met het KMMA (Koninklijk Museum voor Midden-Afrika) dat de collectie goed bewaard heeft voor hen.''

''Omdat het KKMA tijdelijk gesloten is, doen zij soms pop-uptentoonstellingen op andere plaatsen, zoals nu in het BELvue Museum. De maskers zijn zo uniek omdat ze uitzonderlijk groot zijn: sommigen zijn 1,40 meter groot.”

Waarom sluit de permanente tentoonstelling?
Oechsner: “Momenteel is de tentoonstelling over de geschiedenis van België een chronologische weergave van de belangrijke evenementen die plaatsvonden sinds 1830. We vinden echter dat een museum over de geschiedenis van België over de huidige maatschappij hoort te reflecteren.''

''De tentoonstelling is daar al tien jaar en op maatschappelijk vlak is er veel veranderd sinds 2005. Daarom besloten we ze te sluiten en helemaal te vernieuwen. Het ontwerp van hoe het er zal uitzien is bijna af.''

''8 november is de laatste dag dat de tentoonstelling bezocht kan worden, de dagen die hieraan voorafgaan zullen er allerlei feestelijke evenementen gepland zijn. De heropening zal plaatsvinden op 21 juli 2016.”

Wat zal er dan allemaal veranderen aan de tentoonstelling?
Oechsner: “We weten dat jongeren de belangrijkste doelgroep zijn van het museum en daar wilden we graag op inspelen. Daarom hebben we de BELvue bende gecreëerd: een diverse groep jongeren tussen 18 en 25 jaar die hun mening en suggesties geven over hoe het museum er zou moeten uitzien. Zij speelden een grote rol bij het kiezen van het nieuwe parcours van de permanente tentoonstelling.''

''Er is besloten om de tentoonstelling thematisch in te richten in plaats van chronologisch. Elke zaal vertegenwoordigt een thema dat vandaag belangrijk is. Er wordt vertrokken vanuit het standpunt van vandaag en van daaruit wordt de geschiedenis geschetst.”

Reageer

Reageer

Fijn dat u wil reageren. Leest u ook even de regels omtrent reacties? Meer info over Disqus vindt u hier.

Reacties
Sharing = caring
E-mail

Artists in residence: Jafar Panahi in Teheran

Als je als vreemde een stad wil leren kennen, sla dan een praatje met een plaatselijke taxichauffeur. Zo luidt althans het cliché. De vraag is of dat ook van toepassing is als de Iraanse regisseur Jafar Panahi achter het stuur zit.

Taxi Teheran is momenteel nog in de zalen te zien. Toen hij op het filmfestival van Berlijn de Gouden Beer, kreeg, werd de prijs niet afgehaald door de regisseur maar door diens nichtje. Jafar Panahi (1960) mag namelijk zijn land niet verlaten, nadat hij in 2010 werd veroordeeld omwille van kritiek op het Iraanse regime. Sterker nog: Panahi mag om dezelfde reden eigenlijk helemaal geen films meer maken. Toch is Taxi Teheran al zijn derde film sinds het beroepsverbod. De eerste twee maakte hij nog in zijn appartement, maar nu waagt hij zich als taxichauffeur in de Iraanse hoofdstad om een film te maken met beelden van de zogezegde veiligheidscameraatjes in zijn wagen. De personages zijn de regisseur die zichzelf speelt, en de mensen die in zijn taxi meerijden.

Dat is het soort truc waar totalitaire regimes nu eenmaal om vragen. Tegelijk klinkt het als een uitgangspunt voor een realistische film, een documentair portret van een stad waar we in het Westen weinig vat op krijgen. Sommigen noemen Taxi Teheran zelfs een portret van het hedendaagse Teheran. Toch liggen de zaken iets gecompliceerder. Om te beginnen kan de film alleen maar een portret van Teheran zijn in zoverre hij toont hoe het sociale en intieme leven zich daar achter gesloten deuren moet afspelen. Daarenboven zijn de passagiers in Taxi Teheran wel degelijk (amateur)acteurs. Over dat laatste laat Panahi ook weinig twijfel bestaan. De manier waarop hij met de glimlach zijn eigen maskerade ridiculiseert in het gezicht van de machthebbers is een deel van de dappere zwarte humor die over de film hangt. ‘Realisme’ wordt in Taxi Teheran dan ook een problematisch begrip, en daar gaat de film ten dele over.

Panahi’s film is duidelijk fictie, maar in tegenstelling tot veel van zijn lotgenoten die onder censuur moeten opereren, bedient Panahi zich niet van sprookjesachtige verhaaltjes en bloemrijke metaforen om zijn boodschap over te brengen. Zijn passagiers – Iraanse burgers – zijn op enkele (belangrijke) uitzonderingen na ook geen dappere opposanten, maar mensen van vlees en bloed die door de harde realiteit in hun land worden gecorrumpeerd: straatdieven, verkopers van illegale dvd’s, afpersers, … Zelfs het charmante kleine nichtje van Panahi dat in Berlijn de prijs ging afhalen krijgt in de film de rol van een schoolmeisje dat niet in staat is door de staatspropaganda heen te kijken. Ze doet heel hard haar best om in opdracht van haar schooljuf met haar fototoestelletje een filmpje te maken dat in overeenstemming is met de regels van de censuur. Een film zonder tekenen van Westerse invloed zoals stropdassen (tenzij voor de slechteriken), met mensen die Islamitische namen hebben, conform de religieuze voorschriften gekleed zijn, en niet in ‚rauw realistische’ situaties terechtkomen.

Rauw realisme
De ironie die Taxi Teheran blootlegt is natuurlijk dat het rauw realisme dat het regime wil uitgommen niet alleen alomtegenwoordig is, maar dat het ook voortdurend wordt gefilmd. Niet alleen door de veiligheidscamera’s in de taxi, maar ook door het fototoestel van het schoolmeisje, een videocamera, een gsm, een iPad … En al even ironisch is het feit dat de Iraanse leiders onrechtstreeks ook zelf figureren in het rauwe realisme dat ze veroordelen. Want door op het einde van de film te tonen hoe ook de camera’s uit zijn taxi worden gestolen, herinnert Pahani er aan hoe de leiders hem eerder van zijn camera hebben beroofd.
 

Reageer

Reageer

Fijn dat u wil reageren. Leest u ook even de regels omtrent reacties? Meer info over Disqus vindt u hier.

Reacties
Sharing = caring
E-mail

Nicole Mary Kelby: 'Een schrijver is een hond in de auto'

De Amerikaanse Nicole Mary Kelby heeft de wind in de zeilen. Haar boek ‘The Pink Suit’, over de ontwerpsters van het befaamde mantelpakje van Jackie Kennedy, verschijnt binnenkort in Nederlandse vertaling bij Uitgeverij Karmijn. In tussentijd rondt ze een boek af over Mark Twain en als residente bij internationaal literatuurhuis Passa Porta doet ze research naar alweer een volgend boek, over René Magritte.

Nicole Mary Kelby is een globetrotter. “Ik zit vaak op een vliegtuig, ja (lacht). Ik heb een huis in Minnesota, behaalde vorig jaar een doctoraat aan de Bath Spa University in Engeland en ik verblijf vaak op schrijfresidenties in Ierland of elders in de wereld. Het leukste aan reizen? De weg verliezen. Als je de weg verliest, leer je jezelf beter kennen.”

‘The Pink Suit’ is een roman die gebaseerd is op historische feiten.
Nicole Mary Kelby: “Non-fictie is vaak erg droog: gebeurtenis a ligt aan de oorzaak van gebeurtenis b, enzovoort. Door er een roman van te maken, wilde ik de mensen eren die het mantelpakje gemaakt hebben.”
“Het boek gaat daarenboven niet over de moord op Kennedy, maar over de tijdsgeest. Over het effect dat presidentsvrouw Jackie Kennedy had op de wereld. Ze sprak Frans en Spaans en als voormalig journaliste wist ze hoe ze de camera moest bespelen. Niet onbelangrijk, met de opkomst van televisie. Ze droeg een boodschap uit: ‘laten we de wereld ontdekken’. Dat weerspiegelde zich in haar kleding.”

Hoe belangrijk is goede research voor u?
Kelby: “Heel belangrijk: als journalist heb ik jarenlang geprobeerd om de waarheid te achterhalen. In The Pink Suit kroop ontzettend veel research, ik behaalde zelfs een doctoraat met een kritische paper over de research die in dit boek kroop.”
“Ik kwam toevallig op het verhaal. Omdat mijn moeder tijdens de oorlog even voor Chanel heeft gewerkt, googelde ik de woorden ‘Chanel’ en ‘Tweede Wereldoorlog’. Plots las ik dat het mantelpakje dat Jackie Kennedy droeg op de dag dat haar man vermoord werd, door Chanel ontworpen werd. Andere bronnen spraken dat tegen. Het onderwerp liet me niet meer los.”

Het schrijven van ‘The Pink Suit’ bracht u op heel wat plaatsen.
“Ik bezocht de buurt in New York waar Ierse immigranten in een hechte gemeenschap samenleefden in de sixties. Veel immigranten kwamen in die tijd naar de VS om geld te verdienen, maar keerden na hun pensioen terug naar Ierland, Polen, of elders.”
“In Engeland bezocht ik een kledingfabriek. In Ierland, waar hoofdpersonage Kate vandaan kwam, luisterde ik aandachtig naar de verhalen van voormalige immigranten.”
“Via een andere internetzoekopdracht kwam ik terecht bij een achterneefje van de echte Kate, die als ringmeester bij een circus werkt. Hij vertelde me dat zijn groottante Jackie Kennedy nooit heeft ontmoet in de jaren dat ze voor haar werkte. Meisjes die in de achterkamer werkten, mochten zich nooit in de winkel vertonen. Maar toch betekende het veel voor haar om dat pakje te maken. Na de aanslag in Dallas verloor ze de interesse in haar werk.”

Hoe zien uw Brusselse dagen eruit?
Kelby: “In de voormiddag schrijf ik, in de namiddag probeer ik uit te zoeken hoe de stad in elkaar zit. Daarbij loop ik vaak verloren.”
“Er heerst hier een rustige joie de vivre, mensen lijken tevreden met het leven dat ze leiden. Ze genieten op een manier die je elders niet vaak ziet, zeker niet in Amerika. In Amerika wordt alles geconsumeerd. Hier zitten mensen gewoon op café, ze praten en drinken bier.”
“Ik houd veel van de Brusselse humor, bijvoorbeeld op de stripmuren. Ik begrijp eindelijk waar mijn liefde voor ironie vandaan komt.”

Uw moeder verbleef ooit een tijdje in Brussel?
Kelby: “Vlak voor de oorlog vluchtte ze naar Brussel. Voordat ze stierf, liet ze een tape na over haar leven. We noemen het al spottend weleens the exit interview. Daarop beschreef ze haar ontmoeting met de surrealistische schilder René Magritte. Ik begreep het niet, tot ik ontdekte dat hij tijdens de oorlog in Carcassonne verbleef.”
“Samen met mijn grootvader, die in de diamantindustrie werkte, vluchtte mijn moeder ook van Brussel naar Carcassonne. Ze geraakten verwikkeld in een schietincident. Mijn moeder is dat nooit te boven gekomen. Altijd als ze iets vertelde, greep ze terug naar de oorlog, dus in zekere zin was ze een onbetrouwbare verteller.”
“Maar wat een mooi verhaal voor fictie: het idee dat Magritte een jong meisje ontmoet tijdens zijn ballingschap. In Carcassonne schilderde hij Heimwee, waarop een man in de verte staart. Naast hem ligt een leeuw op de grond. Iedereen ziet er Magrittes vrouw in, maar misschien is het mijn moeder wel. Niet mijn echte, maar mijn fictieve moeder.”

Bent u ook geïntrigeerd door de werken van Magritte?
Kelby: “Ik houd erg van de schilderijen waarop hij zijn moeder met sluier afbeeldt (Magrittes moeder stortte zich met doek op het voorhoofd in de Sambre, KL). Mijn moeder was in zekere zin ook gesluierd: wij hebben nooit beseft wat de oorlog voor haar heeft betekend.”
“Toen ik aan het bedenken was of ik dit boek wilde schrijven, verbleef ik in Venetië. Bij het bezoeken van het Peggy Guggenheim Museum stootte ik op een schilderij van Magritte, Het rijk der lichten. Ik hoefde niet meer te twijfelen: ik zou het boek schrijven.”
“Ik bezocht het Magritte Museum, volgende week bezoek ik zijn huis, en ik probeer te wandelen in de buurten waar hij wandelde.”

Wat mij altijd verbaast over Magritte, is dat hij eigenlijk een heel normaal leven leidde.
Kelby: “En toch weet hij in zijn schilderijen een grote schoonheid te brengen. Neem zijn schilderij Het rijk der lichten. Als je dat huis op straat ziet staan, is er niet veel bijzonders aan. Toch transformeert Magritte het tot iets moois: dat doen grote kunstenaars.”

Tot slot: u geeft lessen creatief schrijven. Wat probeert u uw studenten bij te brengen?
Kelby: “Dat ze niet bang moeten zijn, hun ogen moeten openen en moeten luisteren naar wat de wereld hun te vertellen heeft.”
“Een schrijver kan je vergelijken met een hond die in de auto zit. Je moet gewoon je hoofd uit het raam leggen en de wind in je gezicht laten blazen, zodat je de wereld op een andere manier ervaart. Alles ligt het voor het oprapen, je moet het gewoon durven te zien en vervolgens op papier zetten.”

Reageer

Reageer

Fijn dat u wil reageren. Leest u ook even de regels omtrent reacties? Meer info over Disqus vindt u hier.