De decoratie aan de binnenmuren, een mozaïek van ingekaderde affiches en fotootjes van Sabena tot Obama, is dan weer iets te nadrukkelijk bedoeld om sfeer te creëren. Je zou zeggen dat dit café kan profiteren van de bevolkingsoverschotten en de passanten van de andere cafés in de buurt, maar dat schijnt vooralsnog niet echt het geval. Misschien heeft het ook met de werken voor de deur te maken, maar om een of andere reden komt het allegaartje van klanten hier pas heel laat opdagen.

Of ze zijn van de partij als er door iemand een feestje wordt gegeven. Want dat is een beetje paradoxaal: wat eruitziet als een kalm praatcafé, was behoorlijk luidruchtig toen wij er waren. En het was dan nog Radio Nostalgie dat onevenredig hard uit de boxen knalde. De laatste keer dat ‘Take on me’ van a-ha ons met zoveel decibels tegelijk ter ore kwam, moet toch in de winter van 1985 geweest zijn, toen die melancholische Noren alleen Elton Johns ‘Nikita’ met heur bontmuts naast zich duldden in de koude ether.

Neemt niet weg dat de uitbaters van Midpoint sympathiek zijn, dat je goedbedoelde Pringles bij je Orval krijgt, en dat je als je geluk hebt ook wat te eten kunt bestellen. Misschien worden die warme maaltijden van de van oorsprong Turkse waardin binnenkort wel standaard.