De menukaart is vrij beperkt, wat meestal een positief teken is voor de kwaliteit van de producten. De chef staat erop dat alles vers en zelfgemaakt is. Als amuse kregen we een klein preisoepje met een toets van anijs, een goed idee om de verkleumde klant te helpen ontdooien. Als voorgerecht kozen we de ravioli van champignons met morieljes en een roomsausje met ganzenlever en truffel (€13,50), een somptueus gerecht dat prima smaakte.

Maar bij het hoofdgerecht waren we wat teleurgesteld, want onze magret van eend met verse mangochutney (€18) was onvoldoende gaar om rosé genoemd te kunnen worden. Bovendien vonden we het jammer dat het vlees helemaal verscholen lag onder de kwak chutney. Ook de groentelasagne (€14) aan de overkant van de tafel was geen onverdeeld succes wegens te flets gekruid en wat waterig. Het nagerecht maakte veel goed: een prima stuk chocoladetaart, geserveerd met een bolletje vanilleijs (€6). Bij de koffie kregen we erg schattige huisgemaakte cakejes.

We hebben even getwijfeld tussen twee of drie sterren, maar besloten om Le Bistrauquet toch het voordeel van de twijfel te geven, omdat het kleine gebrek aan consistentie niet opweegt tegen de voelbare gedrevenheid en klantvriendelijkheid, iets wat tegenwoordig steeds schaarser wordt. We vertrouwen erop dat de chef gaandeweg zijn draai zal vinden zodat de keuken de overige kwaliteiten kan bijbenen.