Op het moment dat wij er neerstreken was er toevallig een dame aanwezig wier familie het café tot ongeveer 25 jaar geleden openhield. Op dat moment was het café ook al decennia oud. De vrouw kon getuigen dat de kroeg, die voordien In de Grote Pot/Au Grand Pot heette, er nog altijd nagenoeg hetzelfde uitziet. Dat wil bijvoorbeeld zeggen dat er boven de houten lambrisering nog steeds een antieke reclame hangt van de Gueuze Bécasse van geuzesteker Steppé.

De houten krukjes en houten tafeltjes zijn beperkt in aantal, en voor het terras kiezen is dezer dagen geen optie, maar toch schijnt hier altijd wel voor iedereen een plekje te zijn. De klandizie is onveranderd een mix van kalme toeristen en habitués die de toog opzoeken.

Wie dat wil kan hier ook een stukje eten. Er zijn croissants voor bij de espresso en ook op het krijtbord is er zowel sprake van stoemp als van foie gras. Naast oude filmfoto’s en theateraffiches (Laurel & Hardy, Le mariage de Mademoiselle Beulemans) toont een televisie discreet het schansspringspektakel in Innsbruck.

De prijzen van de bieren volgen noodgedwongen die van de etablissementen in de buurt, maar van snobisme is hier geen sprake. De rekeningetjes worden gewoon op een bord met wasknijpers bijgehouden. Er worden verschillende talen gesproken en ook het krantenaanbod is zeer divers.