Smakelijke woorden zoals “waterzooi”, “cuberdon” en “anguilles au vert” sieren de chocoladebruine muren met hier en daar een felgroen accent.

De filosofie van het huis draait expliciet rond de traditionele, Belgische keuken met al haar troeven. Daarom lieten we de verdwaalde scampi’s en rundercarpaccio op de kaart links liggen, en kozen we voor een van de weinige écht Belgische voorgerechten in het aanbod: een duo kaaskroketten (€9).

Vervolgens kozen we onder het hoofdstukje ‘Brussel’, tussen de balletjes in tomatensaus en de gegratineerde witloofrolletjes (€14,50) voor een koninginnenhapje (€14,50). Dat werd geserveerd met een bakje frieten, maar met helaas niet meer dan twee sprietjes bieslook als groene garnituur. Het was allemaal niet slecht, maar tegelijk ook niets bijzonders, en het werd ons allemaal geserveerd met een beleefde desinteresse die ons op een bepaald moment zelfs noopte om persoonlijk naar het café af te dalen om nog een flesje water te bestellen.

Intussen schalden de zaterdagavondbeats van Radio Nostalgie vollen tuub door de speakers, schril contrasterend met de gezelligheid die de eigenaars van de zaak bij het inrichten duidelijk op het oog hadden. Ook de dooddoeners op de dessertkaart – chocolademousse, tiramisu, crème brûlée en een reeks ijsjes en sorbets – konden ons niet verleiden om nog langer te blijven.

Tja, hoewel er op de keper beschouwd met het eten niet echt iets mis was, zal deze tent ons niet lang bijblijven.