Sportcolumn

Toegegeven, de sfeer in het Jan Breydelstadion is voor de topper tegen Anderlecht indrukwekkend. Elke supporter krijgt een vlag, de opbouw is goed georganiseerd. Keiharde house, huldigingen, het obligate ‘You’ll never walk alone’ (dat ‘exclusief’ aan Liverpool FC en Celtic Glasgow toebehoort) en een stadionomroeper die de sfeer er goed in brengt.

De druk is groot. De spanning stijgt. De eerste e-mails en brieven van misnoegde supporters stromen toe in de mailboxen van de directie, medewerkers en stafleden van RSC Anderlecht. De inhoud van de schrijfsels is heel verscheiden. Soms oprecht en positief, soms ronduit kwetsend en negatief. Vele auteurs zien het nu al niet meer zitten. Ze dreigen ermee hun abonnement te verscheuren. De ‘mij-zie-je-nooit-meer-terug’-supporters bieden goede raad en zeggen hoe het moet. Elke fan beleeft de club op zijn manier. Het is altijd even slikken. Een briefschrijver bedreigt de voorzitter, de algemeen directeur, de spelers en de trainer met de dood. Er zijn grenzen aan voetballiefde.

De nationale hockeydames hebben zich geplaatst voor de Olympische Spelen. Vier jaar vroeger dan verwacht. Dat is de verdienste van de speelsters, van de sportfederatie, maar vooral van een jonge bondsvoorzitter die de vernieuwing niet schuwt, zich omringt met toppers uit verschillende vakgebieden en het consensusmodel huldigt. Een man van dynamiek en visie.

Een weekend zonder voetbal. Eindelijk wat tijd voor het gezin en de vrienden. In die volgorde. Het vooruitzicht om van de stad te genieten, verblijdt het gemoed.