Column

S inds ‘Den Tuveneir’ Raymond Goethals atteense in zijn woordenschat binnenhaalde, heeft het in onze streektaal een vleugje van inburgering meegekregen. Dat atteense van het Franse attention komt, hoeft nauwelijks onderstreept te worden. Mo ‘de Raymond’ was ni den ienige vè het, gepast of ni gepast, op de toefel te smaaite.

D e geschiedenis dus! Door de eeuwen heen hebben onze voorouders zich ontpopt door op ontelbare manieren te vertelle over het tijdperk waarin zij leefden.

I n ons Brussels is e gedacht hemme ongetwijfeld te vergelijken met een idee koesteren. Ik betrap mezelf er graag op dingen te zeggen die voor zich spreken, waarde lezer, maar is dat niet het voorrecht van de dichter? Vandaar dat we het in deze Brusselse Kroniek eerder auver e gedacht dan auver e gedicht zulle hemme . Wanneer we kunnen beweren: “Elk za gedacht” , dan mogen we ons in een even rechtvaardige als gelukkige wereld achten. Want zoals het liedje het zo mooi verwoordt: ‘De gedachte zaain vraa, wee zal ze belette? Ze vleege verbaa, no aaigene wette.’

W e kunne het sumpel haave as we het auver gezind hemme. Ofwel zaain we goo gezind, ofwel zaain we slecht gezind. Maar zou onze gemoedstoestand er werkelijk zo eenvoudig uitzien, waarde lezer?