Lange tijd werd het galerielandschap in Brussel, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Antwerpen, gekenmerkt door versplintering en gebrek aan samenwerking. Daar is de laatste jaren gelukkig verandering in gekomen. Zo plannen nabijgelegen galeries steeds vaker hun vernissages op dezelfde avond en werden de Brussels Art Days (BAD), naar het voorbeeld van het Gallery Weekend in Berlijn, in het leven geroepen. Aan de eerste editie van BAD namen twintig galeries deel. Dit jaar zijn het er al dertig, wat het succes van de formule illustreert. Naast bestaande galeries die voor het eerst meedoen, zijn er ook twee gloednieuwe ruimtes die dit weekend hun deuren openen. Tijdens BAD wordt de stad in drie verschillende zones ingedeeld die op zaterdag met een gratis shuttlebus met elkaar worden verbonden. De galeries zijn verspreid over Brussel, maar de grootste concentratie bevindt zich in een ruime straal rond de Louizalaan en de Dansaertstraat.

Louizalaan
Vlak bij Ter Kamerenbos is Xavier Hufkens Gallery gevestigd, een van de belangrijkste galeries van het land. Alleen al het pand waar de galerie is ondergebracht, maakt het bezoek meer dan de moeite waard. Xavier Hufkens vertegenwoordigt heel wat (inter)nationale kleppers zoals Louise Bourgeois, Daniel Buren of Sterling Ruby en toont tijdens BAD III een staalkaart van zijn kunstenaars. In het kielzog van Hufkens hebben diverse galeries zich in de buurt gevestigd.

Meessen De Clercq is een goede twee jaar operationeel en heeft in die tijd een vaste plek veroverd in de Brusselse kunstwereld. De galerie brengt vaak tentoonstellingen die baden in een licht poëtische sfeer. Momenteel loopt er een thematische tentoonstelling waarin werk van zestien kunstenaars wordt samengebracht. De tentoonstelling vertrekt vanuit een filosofische mijmering over het stilzwijgen van het kunstwerk en omvat werk van Ellen Harvey, Damien Roach, Rachel Whiteread...

Ronduit verbluffend is de galerieruimte van Almine Rech, een bekende Parijse galeriste die zich net zoals de Parijse Galerie Nathalie Obadia of de New Yorkse Gladstone Gallery een paar jaar geleden in onze hoofdstad heeft gevestigd. Rech toont naast 'lichtsculpturen' van de hedendaagse klassieke kunstenaar James Turrell ook werk van Curtis Mann, waarin fragmenten van gevonden foto's zijn uitgewist en gedeeltelijk overschilderd. Wat verderop brengt galerie Think.21 een solotentoonstelling van Jeanne Susplugas, een Franse kunstenares die in haar oeuvre stilstaat bij het menselijke lichaam en de verhouding tot de farmaceutische industrie. In haar nieuwe werken onderzoekt ze het lichaam in beschermende of verstikkende (woon) constructies.

Centrum
Pal in de Dansaertstraat ligt de toonaangevende galerie Jan Mot, die een voorkeur heeft voor strak conceptueel werk en videokunst. Jan Mot brengt de film Double tide van Sharon Lockhart, de vierde film waarin Lockhart stilstaat bij diverse soorten arbeid. De film volgt een vrouw die schelpdieren vist, een activiteit die alleen tijdens laag water kan plaatsvinden. Het resultaat is een meditatief portret over in de natuur verankerd bestaan. Liefhebbers van grafisch werk kunnen bij Aliceday aan het Sint- Katelijneplein terecht. Die galerie brengt een solotentoonstelling met tekeningen en schilderijen van de Japanner Tomoo Gokita. Gokita creëert een bevreemdend universum waarin klassieke schilderkunst wordt verzoend met een meer urbane stijl. En zo valt er op de Brussels Art Days een ruim aanbod van kunst te ontdekken in de meest uiteenlopende stijlen.

Het vet van Berlusconi
Tijdens de Brussels Art Days openen een paar nieuwe galeries voor de allereerste keer hun deuren voor het publiek. Een van die nieuwe galeries is D+T Project en ligt op een steenworp van het Stefanieplein. De ruimte, die wordt gerund door Sébastien Delire en Grégory Thirion, poseert zich eerder als 'project space' dan galerie in de strikte zin van het woord. D+T Project is niet louter gericht op verkoop maar wil fungeren als springplank voor kunstenaars door hen de mogelijkheid te bieden nieuwe projecten uit te werken. De voorkeur gaat uit naar kunstenaars wier werk nog niet (vaak) in België te zien was.

De vertegenwoordigde kunstenaars hebben allen hun eigen stijl, maar delen niettemin een voorkeur voor een minimalistische vormtaal en een politiek engagement. De Italiaan Gianni Motti bijt de spits af met zijn eerste solotentoonstelling in België, toepasselijk Belgium landing gedoopt. In zijn oeuvre bevraagt Motti op speelse wijze allerhande mechanismen in de politiek, media en maatschappij. Zo deed hij zich tijdens een voetbalmatch voor als een speler van een Zwitserse voetbalploeg - die daardoor heel even twaalf spelers telde - of orkestreerde hij een valse demonstratie van Koerden voor de Parijse kunsthal Palais de Tokyo. Het werk Mani pulite bestaat uit een blok zeep die is gemaakt met het vet dat Silvio Berlusconi tijdens een liposuctie liet weghalen. De ironische titel van het werk is een knipoog naar Berlusconi's onfrisse handelspraktijken.

Een andere nieuwkomer in Brussel is Tulips & Roses, een galerie die het Litouwse Vilnius inruilde voor de Dansaertwijk (Sleutelstraat). De galerie opent met een tentoonstelling van de bejubelde Palestijns-Britse (video)kunstenares Rosalind Nashashibi. Nashashibi staat stil bij op het eerste gezicht dagdagelijkse gebeurtenissen waarmee ze de essentie van het bestaan tracht te vatten. Het zijn als het ware momentopnames of snapshots van het leven. 

:: 11>12/09, 12>20.00, gratis, verschillende locaties in Brussel, info@brusselsartdays.com, www.brusselsartdays.com