Intussen behoort Vadim Repin tot de absolute wereldtop van violisten. Yehudi Menuhin noemde hem ooit “de beste en meest perfecte violist die ik ooit heb gehoord”. Wanneer we hem opbellen in zijn hotel in Milaan, heeft Repin er net een vermoeiende nachtreis vanuit Singapore opzitten. In Milaan moet hij haast meteen weer het podium op. Na nog meer concerttrips naar Bern en Moskou, is hij op 5 februari samen met het Brussels Philharmonic en dirigent Michel Tabachnik te gast in het Paleis voor Schone Kunsten.

Waar haalt u de energie om zo’n strakke concertagenda af te werken?
Vadim Repin: Muzikale ervaringen zijn voor mij als een soort drugs. Ik haal grenzeloos veel inspiratie en energie uit de muziek die ik speel. Het is een smaak die ik als kind te pakken kreeg en die me nooit meer losliet. Intussen is het mijn manier van leven geworden. Het is zo dat ik gelukkig ben. Mijn grote helden Sviatoslav Richter, Mstislav Rostropovitsj en David Oistrach wijdden hun hele leven aan muziek. Ik koester een diepe bewondering voor die traditie en wil zelf mijn steentje bijdragen om het olympische vuur brandende te houden.

In Brussel zult u het vioolconcerto van Alban Berg uitvoeren. Vanwaar die keuze?
Repin: Dat concerto stond al heel lang op mijn verlanglijstje. Ik was dan ook bijzonder blij toen Michel Tabachnik akkoord ging met mijn voorstel. Dit is een vioolconcerto voor fijnzinnige luisteraars. Wie het werk niet kent, moet zich voorbereiden op een emotioneel verrassende reis. Alban Berg schreef allesbehalve showmuziek; het is een complex en aangrijpend symfonisch werk.

Is met de jaren uw benadering van muziek geëvolueerd?
Repin: Uiteraard. Ik deed heel wat ervaring op en ik werd wijzer. (Lacht) Ik ben momenteel een ander iemand dan de zeventienjarige die ooit de Koningin Elisabethwedstrijd won, maar toch speel ik nog altijd met dezelfde wilskracht en hetzelfde plezier. Ik voel me zeker ook verrijkt doordat ik mijn repertoire kon uitbreiden. Ik hou vooral van romantische en hedendaagse muziek. Af en toe schrijven componisten speciaal voor mij nieuwe werken. Natuurlijk vind ik het boeiend om op die manier verankerd te raken in de muziekgeschiedenis. Ik speel bijvoorbeeld heel graag het concerto dat de Schotse componist James MacMillan enkele jaren geleden aan me opdroeg. En momenteel kijk ik ook uit naar het stuk dat de Israëlische componist Benjamin Yusupov voor mij aan het componeren is. Het wordt een concerto waarin hij allerlei typische vioolstijlen, gaande van gipsyklanken tot Ierse invloeden, met elkaar zal vermengen.

Mocht u ooit vioolleraar worden, wat zou dan de belangrijkste les zijn die u uw studenten zou bijbrengen?
Repin: Het podium is de beste leraar.