We plukken zanger Kristof Uittebroek (32) uit de babywinkel. Niet erg rock-’n-roll, maar daar trekt hij zich terecht niets van aan. Hij combineert het prille vaderschap met de promotie voor de nieuwe cd Harlequins of love. Dochterlief werd geboren op de officiële releasedatum van de cd. “Gepland was dat niet,” zegt de trotse vader, “want als je met de geboorte van je eerste kind bezig bent, dan komt de release van een nieuwe plaat onvermijdelijk even in de schaduw te staan. Het was ook niet de bedoeling om het aan de grote klok te hangen. Maar doordat de twee ‘bevallingen’ samenvielen hebben sommige vrienden het nieuws over mijn dochters geboorte via de radio vernomen. Dat was niet echt de bedoeling.”

Harlequins of love klinkt gevarieerder, speelser én persoonlijker dan debuut Enter the characters, zonder aan strakheid in te boeten. De onderkoelde voordracht is nog steeds prominent aanwezig, maar ze wordt omringd door meer kleurtjes. Het sérieux waarmee ze op hun debuut hun ironische teksten nog wat wegdrukten, wordt zo wat ontzenuwd, en dat lucht op. Uittebroek: “Alles is in de studio wat beter afgekruid. En wat die ernst betreft: als je een boek leest, wil je toch ook dat het ergens over gaat. Er wordt nagedacht over wat we doen. Je mag het je publiek niet te makkelijk maken. Omdat de ironie van ons debuut niet tot iedereen was doorgedrongen, hebben we ons dit keer nog wat meer laten gaan. We zijn vaak vergeleken met Interpol, eveneens een ‘ernstige’ groep, maar op hun debuut stond met ‘Stella was a diver and she was always down’ toch ook een zeer ironisch nummer.”

Coldplay-gewijs de wereld veroveren
De titelsong van de nieuwe cd gaat over de typische neiging om de oorzaken van alles wat misloopt buiten jezelf te zoeken. “De harlekijns zijn de verpersoonlijking van al die externe factoren. Het zijn de saboteurs van de liefde. Maar eigenlijk zijn we dat zelf. Daar steken we graag de draak mee. Zo schotelen we iedereen een spiegel voor, met de nodige zelfspot. Ook de single ‘Velvet love’ klinkt bewust larger than life. Niets menselijks is ons vreemd. We vergroten al die kleine kantjes graag uit, een beetje zoals de schilder Jeroen Bosch dat deed.”

Met ‘Velvet love’ dacht de groep trouwens puur goud in handen te hebben. “Met dat nummer zouden we Coldplay-gewijs de wereld veroveren. Daar was ook producer Jo Francken rotsvast van overtuigd. We zijn dan ook verrast dat net dat nummer geen instanthit werd. Misschien omdat het iets te ver ligt van het geluid dat men van ons verwacht? Of zijn we te saai? Als ik 17 was, dan zou ik iemand van 32 ook oud vinden. De gasten van Black Box Revelation zijn de huidige helden. Zij kunnen ook echt gaan voor wereldfaam. Voor ons is het – met drie vaders in de rangen – onmogelijk om een jaar door Europa te toeren. We hebben leningen af te betalen.”

Wat Uittebroek wel opvalt en enorm pleziert, is dat hij veel kinderen ziet op Customs-concerten. “De oudere fans vallen voor de teksten. Maar de kinderen zijn gek op de speelse kant van onze muziek. Volwassenen merken die vaak niet eens op. Die horen alleen duisternis. Ik heb een zwak voor melodieën. Ik kan schaamteloos genieten van de zogezegd meest ‘kinderachtige’ nummers van The Beatles. Al vrees ik dat een echt vrolijk nummer van Customs niet getolereerd zou worden.”