Griezelig goed beheerst ze de kunst van het nabootsen. Maar welk doel dient ze? De film somt als een voorbarig in memoriam (Thatcher lééft nog) de belangrijkste momenten op: van de bevlogen redevoeringen van vader, een kruidenier-politicus, over de bestorming van het mannenbastion dat de conservatieve partij was tot haar grote exploten als premier.

Overdreven veel aandacht gaat naar haar (verondersteld) huidig gevecht met Alzheimer. Er is een poging om de mens achter de politica te laten zien: al zag ze amper naar haar man en kinderen om, ze zou hen wel graag gezien hebben. Ook dat geen man tegen haar opgewassen was, wordt dik in de verf gezet.

Op haar politiek gaat de film veel minder in. Is dat niet aan de essentie voorbij gaan? Het was misschien niet de bedoeling om er een heiligenportret van te maken maar dat is het wel geworden door niet in te gaan op Thatchers neoliberaal gedachtengoed, extreem nationalisme en de dramatische gevolgen van de vele controversiële beslissingen.

Ik heb teveel van de jaren tachtig bewust meegemaakt, heb teveel films van Ken Loach gezien en heb te goed naar The Clash, Billy Bragg en The Smiths geluisterd om deze film kritiekloos te slikken. The Iron Lady pakt de Iron Lady met fluwelen handschoenen aan. Maggie verdient beter.