Op 12 februari meert Behoud de Begeerte aan in Brussel. Onder anderen David Mitchell, Wim Helsen, Peter Buwalda en P.F. Thomése zullen op Saint Amour de lyrische liefde bedrijven, allemaal in het teken van de onbereikbare.

De Nederlandse schrijver P.F. Thomése plaatst bij die schimmen interessante kanttekeningen. Hij komt uit zijn met bluesy verlangen en countrymisère gedrapeerde B-roadmovie J. Kessels: the novel voordragen. Daarin baant het personage P.F. Thomése zich met zijn beste vriend J. Kessels in een Toyota Kamikaze een weg door de bagger van koffie, alcohol, sigaretten, Duits voetbal, hoererij, lijkenlucht en hitsige heimweeën in de hoop op een knetterend weerzien met de frituurspetter uit zijn herinneringen: zijn “zo schandelijk verwaarloosde premasturbante lustopwekkend jeugdidool” B.B. ofte Birgit de Braaij. P.F.

Thomése: “B.B. is op twee manieren onbereikbaar. In de eerste plaats natuurlijk in die frituurwereld van Pa de Braaij, bij de frikandellen en de jukebox die murw gebeukt wordt door haar heupen. Daar zijn haar billen wel heel dichtbij, maar net die ene centimeter maakt toch het fatale verschil uit. En later is het de tijd, dan is ze oud geworden. Het gedroomde meisjeslichaam is in het geheugen intact gebleven, maar blijkt in de werkelijkheid natuurlijk aan erosie onderhevig. Hoewel je weet dat het niet zo is, denk je toch dat dat lichaam nog ergens is. De gruwel (lacht) als je dan dat meisje tegenkomt en het blijkt een wildvreemde mevrouw te zijn geworden.”

Schrijven om niet te hoeven bestaan
Thomése heeft met J. Kessels: the novel een vinnige, haast filmische compositie van de wansmaak geschreven. Maar vergis u niet: het is een roman die, in alle tumult, strak beteugeld wemelt van de precieuze beschrijvingen. En van het gevoel waar geen reispilletje tegen helpt: het verlangen, liefst van al, nooit aan te komen. Thomése: “De zuiverste liefde is toch de onbeantwoorde liefde, de liefde die in het verlangen blijft volharden. Ik geloof dat er wel een verlangen is om de liefde onbereikbaar te laten. Dan blijf je zelf intact. Als iemand gaat meedoen, dan wordt het iets anders. Meestal ruzie.” (Lacht)

P.F. Thomése is een schrijver die vervelt, wiens verschillende narratieve huiden louter herkenbaar blijven door de stilistische ziel die zijn werk leven influistert. Die veelvormigheid biedt ontsnappingsroutes. “Schrijven om niet te hoeven bestaan,” staat in Nergensman, gepast ondertiteld als “autobiografieën”. Thomése lezen is verslonden worden door een goed verhaal, om nadien verrukkelijk vergeefse pogingen te ondernemen om uit de tegeltjes een weerbarstige mozaïek samen te stellen. De schrijver is alleen, de lezer is alleen. In het niemandsland van witte vellen wijkt het bestaan. Thomése: “Literatuur begint bij het onmogelijke.Dan wordt het voor een schrijver interessant. Je wilt wat niet kan, iets bereiken wat onbereikbaar is.” Of voor even toch, in de magie van het theater: “De vorm, die onechtheid is een voorwaarde om echt te kunnen zijn. Die gekunsteldheid maakt intimiteit mogelijk.” Wat zou u meer willen bereiken op Valentijnsdag?