Mei vorig jaar viel La fée in Cannes de eer te beurt de Quinzaine des Réalisateurs te openen. Sindsdien reist de burleske film van festival naar festival.

Dominique Abel speelt Dom, Fiona Gordon speelt Fiona. Hij is nachtwaker in een sjofel hotel. Zij is een fee. Een moderne fee: eentje die het gebrek aan een toverstok compenseert met lef, verbeelding en inventiviteit. Natuurlijk valt Dom voor haar. Maar ’s anderendaags is ze verdwenen. Opgesloten in een zottenhuis.

Abel en Gordon zetten op hun manier de traditie verder van Chaplin en Jacques Tati. Ze vertrekken van alledaagse situatie en hebben een duidelijk zwak voor de stumpers die op een klunzige, naïeve wijze hun droom achternahollen. Vluchtelingen, schoenwinkels, hondjes, baby’s, fietsen, scooters, blinde barmannen van kroegen die L’Amour Flou heten, niets of niemand is veilig voor hun verbeelding. De ene keer gaan ze voor visuele humor, de andere keer voor slapstick, acrobatie, een gekke dans of een meer melancholische noot. Enige bereidwilligheid om je te laten betoveren is nodig maar de vooruitgang die ze film na film boeken is zeer bemoedigend. Een van de drie extra’s is de kortfilm Rosita. Kort is ook de blik achter de schermen en dat is jammer want het is verbazingwekkend hoe creatief Abel en Gordon films maken.