Feestjes moeten illegaal georganiseerd worden. Tijdens een uitstap naar zee mogen ze het water niet in. Dan maar stiekem. Zelfs pootjebaden is een vorm van rebellie.

De Iraans-Amerikaanse regisseur Maryam Keshavarz neemt ruim de tijd om de personages te introduceren en hun milieu te schetsen. De ouders van Atafeh zijn rijk, modern en begripvol maar vermogen uiteindelijk bitter weinig voor hun kind. De politiek-religieuze onderdrukking is geen abstract gegeven, maar bepaalt het leven van elk individu. Ook als je niet aan politiek doet en gewoon jong wilt zijn.

Een ongelukkige verhaallijn (en een ongelukkig personage) haalt de intimiteit (en een klein stukje geloofwaardigheid) van de film helaas onderuit. Atafehs stuurloze broer Mehran vindt na een drugsverslaving soelaas in het geloof en komt terecht bij de zedenpolitie. Hij aarzelt niet om zijn macht te misbruiken om Shireen aan zich te koppelen, en bespiedt alles en iedereen door het huis vol camera’s te hangen. Subtiel is die metafoor voor het big-brothergehalte van de Iraanse staat niet.