Geen vragen bij stellen, gewoon geloven: drie high school-studenten beschikken na een afdaling in een akelige krater over het vermogen om dingen van op een afstand te manipuleren. Hoe meer ze oefenen, hoe meer ze kunnen.

Eerst bouwen ze legotorens, vervolgens halen ze geintjes uit in het winkelcentrum, op den duur kunnen ze vliegen. Wat een leven. Maar kunnen de jongens hun geheimgehouden superkracht wel aan? Meer kunnen we echt niet vertellen.

Deze film voelt zo verfrissend aan omdat je nooit kunt raden wat er in de volgende scènes gaat gebeuren. Chronicle is niet op één genre vast te pinnen. De opbouw is voorbeeldig. De drie jonge, onbekende acteurs waken over de herkenbaarheid van hun alledaagse personages en spelen goed samen.

Het nut van de found footage-tactiek (alle beelden zijn zogenaamd echt) ontgaat me. Men is zo creatief in het verantwoorden van camera’s en camerastandpunten dat het amper opvalt. Storend is het dus niet.

Chronicle is geen perfecte film, maar steekt goed in elkaar en weet tachtig minuten te boeien zonder je het gevoel te geven dat je het allemaal al eens eerder hebt gezien.