Zijn motto lijkt wel: als iets bijna twintig jaar oud is, mag je er vrijelijk uit citeren, en dat doet hij dan ook zonder gêne en – het moet gezegd – met veel kunde en toewijding. Wanneer je hem in opener ‘Tidy up’ “they don’t play your songs anymore” hoort zingen, weet je meteen waarover hij het heeft.

De overstuurde gitaren en melodieuze zangpartijen katapulteren je naar pakweg 1994, waar je je vervolgens drie kwartier kunt laven aan gitaarnostalgie en het gevoel ook met een aftands instrumentarium een wall of sound te kunnen neerzetten.

Unalaska, Alaska is een geslaagde stijloefening omdat ook Delesies teksten zich prima inleven in de indiecultuur die hij bezingt, maar volgende keer mag het iets meer zijn. De aanstekelijke single en ode aan de basketheld ‘Michael Jordan’ sluit gepast af. Met ook de beste rijm van Superlijm: “I still wear your Nikes/Nike Air Jordan/They save me from boredom”.