brusselnieuws.be

Luckas Vander Taelen heeft overschot van gelijk. Alleen herkauwt hij nu gewoon wat de rechterzijde al een paar decennia lang zegt en wat die rechterzijde ten onrechte steeds kwalijk werd genomen. Hij loopt dus +/- 20 jaar achter op de feiten, wat helaas typisch is voor een bepaalde, politiek correct denkende linkerzijde...Vander Taelen heeft eindelijk het licht gezien, net zoals Saul, euh Paulus, op weg naar Damascus..."Progressief" zijn betekent dus blijkbaar na 20 jaar toegeven dat de "conservatieven" gelijk hadden en hebben. Het zegt wel iets over het failliet van het "linksprogressieve" denken.

"Luckas Vander Taelen heeft overschot van gelijk."
Als j' als 'beschaafd land' nog geen moeite kan doen om je nieuwe 'onderdanen' met respect te behandelen(gastarbeiders), degelijk onderwijs te bieden (lessen NL mét hoofdoek(grondwet)), en ze constant geviseerd worden door politie (heb jaren in het nachtleven gewerkt), Tja dan verschiet ik er niet van dat er wordt gerebelleerd. 15 jaar geleden waren het de Hooligans van Deurne of Anderlecht die alles afbraken en de Vlaamsche bouwvakkers die onder de meisjes hunne rok piepten. Goed dat die er beter uitzagen en correcter waren dan de gemiddelde 'bruinen aap'...

Graag had ik via deze weg mijn mening willen uiten, als vrouw van Belgisch-Congolese origine. Ik woon reeds 10 jaar in Brussel en kwam reeds jaren voorheen vaak naar de hoofdstad omwille van werk of vrijetijdsbestedingen. Het probleem dat door de heer Vander Taelen wordt aangekaart is zeker geen nieuw probleem.

Al jaren wordt ik als vrouw én als kleurlinge geconfronteerd met wangedrag van bepaalde migrantengroepen (vooral door jonge Marokkanen), gaande van scheldpartijen tot zelfs fysiek geweld, omdat ik soms heb durven laten merken dat ik de scheldtirades of een poging tot stelen van mijn handtas niet apprecieerde.

Ik hecht er dan ook alle belang aan de nadruk te leggen op het feit dat ik een kleurlinge ben en dus mijn huidskleur geen garantie biedt op een veilige wandeling door de hoofdstad, zonder op z’n minst getrakteerd te worden op wat ik 'verbale verkrachting' noem. De verbale verkrachting is dan nog het minste. Uit angst voor represailles, heb ik vorig jaar een aanklacht tegen 8 kerels uit de buurt wegens slagen en verwondingen (omdat ik mijn handtas niet zomaar liet stelen) laten vallen, daar ik meermaals ben bedreigd en zij immers mijn adres uit het hoofd kenden.

Mijn huidskleur bood al evenmin een garantie tegen een categorisering als ‘rechtse zuurpruim’ door kennissen, wanneer ik mijn frustraties omtrent dit probleem met hen trachtte te bespreken. Die frustratie nam ook steeds toe wanneer het criminaliteitsprobleem bij migranten door heel wat politici (vooral Groen!, Ecolo, SP.A en PS) telkens werd weggelachen en geminimaliseerd. Vaak heb ik het gevoel dat het voorstander zijn van een ‘multi-culti’ samenleving vooral een modefenomeen is in sommige kringen.

Nochtans is er, wat mij betreft, weinig te merken van zo’n utopische ‘muli-culti’samenleving in Brussel. Er wordt vaak van ‘de blanke Belg’ verwacht dat hij verdraagzaam moet zijn ten aanzien van ‘de allochtoon’. En waar blijft dan die verdraagzaamheid van de allochtoon ten aanzien van alles wat niet dezelfde culturele achtergrond deelt? Hoe dikwijls heb ik niet moeten aanhoren dat ik een bastaardkind was of mijn moeder een h*** omdat ze (ruim 40 jaar gelukkig) getrouwd is met een Congolees en bovendien kinderen met hem kreeg – en deze opmerkingen kwamen NOOIT uit de mond van ‘de blanke Belg’? Hoe dikwijls krijg ik geen opmerkingen omdat ik midden in de Ramadan-periode een appel durf te eten op straat voor zonsondergang of omdat ik een rok of t-shirt met korte mouwen durf te dragen bij mooi weer?

Mij hebben mijn ouders steeds geleerd dat men niet mag oordelen over hetgeen waar men niets van afweet, dus ook niet over de mensen die men niet kent. Dat ik als vrouw op straat verbaal wordt verkracht, gewoon omdat ik na een lange werkdag met mijn boodschappentassen langs een stelletje onbenullige jonge mannen loop (die niets beters te doen hebben dan ganse dagen de muren van ‘hun’ straathoek recht te houden), tart daarom alle logica wat mij betreft.

Als individu ga ik er van uit dat men als Belgische onderdaan het recht heeft om met rust gelaten te worden door anderen, dat men als vrouw het recht heeft om alleen op straat te lopen (ongeacht het uur van de dag). Geloof mij: als bewoner van de beruchte Molenbeekse ‘Maritiemwijk’, denk ik 's zomers tweemaal over na wat ik zal aantrekken vooraleer ik buiten kom. Gaat dit alles niet een brug te ver?

Zelf ben ik opgegroeid in Duitsland en Vlaanderen en migranten waren tijdens mijn kindertijd in de minderheid. Zo was ik vroeger de enige gekleurde kleuter in de Duitse kleuterschool. Al zal ik nooit beweren dat het makkelijke tijden waren, toch ben ik blij dat ik mezelf vaak dubbel zo hard heb moeten bewijzen. Ik weet vandaag tenminste waar ik voor sta en aan welke waarden en normen ik veel belang hecht. Zoals het verdienen van respect, door eerst en vooral jezelf te respecteren…

Wanneer ik jonge Marokkanen voor de zoveelste keer op de hoeken van vele straten in de buurt zie en hoor tekeer gaan, kan ik niet anders dan mijzelf de vraag stellen welke waarden en normen zij van thuis meekrijgen. Ik twijfel er niet aan dat opgroeien als allochtoon in een ‘moeilijke buurt’ minder makkelijk is dan in een provinciaal Vlaams stadje. Maar dat neemt niet weg dat de ouders en de opvoeding die zij aan hun kinderen geven een grote rol kan spelen in wat er later van hen zal terechtkomen.

Als jongste telg uit een arbeidersgezin met 5 kinderen, kan ik mij niet herinneren dat wij als kinderen er ooit aan hadden durven denken om op onmogelijke uren op straat rond te hangen en de buurt te koeioneren. Daar hadden onze ouders zeker geen genoegen mee genomen.

Ik ben er dan ook van overtuigd dat zowel de ouders als de migrantengemeenschappen zichzelf eens vaker in vraag mogen stellen. Hoe kan je immers een oplossing zoeken voor een bestaand probleem, als je in de eerste plaats niet eens zo eerlijk bent te erkennen dat er weldegelijk een probleem IS met de jongeren binnen je eigen gemeenschap? Hoe komt het dat we na alle rellen of uit de hand gelopen ‘Palestina-betogingen’ (waarbij voor enorme bedragen schade werd berokkend), geen ouders uit die bepaalde migrantengemeenschappen het woord zien nemen om dit gedrag zonder meer af te keuren.

Laat ons dan ook eerlijk zijn vanaf het begin. Elke migrantengemeenschap heeft zo zijn specifieke problemen. Binnen elke migrantengemeenschap is er dan ook een differentiële betrokkenheid bij jeugdcriminaliteit. De Sociologe Marion Van San heeft hieromtrent meerdere onderzoeken uitgevoerd en hoewel haar onderzoeksresultaten een aanzet hadden kunnen vormen voor de aanpak van jeugdcriminaliteit door de overheid, werd deze vrouw meermaals gedemoniseerd, zowel door bevoegde politici als door instanties als het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (en haar zogenaamd integratiecentrum ‘Foyer’).

Door deze houding, miste de overheid alweer een kans om de koe bij de horens te vatten, want er IS een probleem met migrantenjongeren en het gaat er niet beter op worden, zolang men dit niet onder ogen wil zien. Integendeel: de gettomentaliteit zal nog meer aanhang winnen, met alle gevolgen vandien. Het is dan ook om van te schateren, wanneer ik na elke verkiezing de ‘o zo verbolgen’ reacties moet horen van vele beleidsmensen over ‘alweer een overwinning voor rechts’. Wat hadden ze dan verwacht? Eens werkelijk luisteren naar de mensen zou geen slecht idee zijn.

Het valt mij als kleurlinge hoe langer hoe meer op dat er hier in Brussel weinig sprake is van ‘etnische mix’. In sommige wijken, of zelfs in de metro kan men zelfs enkel spreken van een homogene gekleurde massa. Persoonlijk vind ik dit zeer jammer. Hier leeft iedereen naast elkaar, zonder meer. En in het slechtste geval word je op de koop toe lastig gevallen omdat je te dicht bij het territorium van bepaalde groepen komt… Belachelijk! Dit is België!!

Kijk maar naar steden als Toronto of Montréal, waar enorm veel migranten wonen van diverse pluimage. En toch blijken ze er daar in te slagen om niet alleen naast elkaar, maar ook mét elkaar te leven. Brussel zou ginds eens een mooie les kunnen leren wat betreft een ‘multi-culturele’ samenleving. En misschien kunnen onze bevoegde politici dan eens mee op stage?

Wat ik in die steden al meermals heb kunnen ondervinden is dat veel mensen daar veel kansen krijgen om er iets op te bouwen, maar dat er van overheidswege ook vanaf het begin wordt duidelijk gemaakt welke waarden en normen er heersen, welke sancties er volgen in geval deze niet worden gerespecteerd. Daarbij komt dan ook nog het feit dat ook de samenleving bepaald gedrag durft af te keuren (omstanders veroordelen snel wangedrag in het openbaar).

Ik zie persoonlijk geen graten in het stellen van bepaalde eisen aan migranten die een land binnenkomen en zeker niet aan al diegenen die hier reeds lang leven of zelfs geboren zijn. Of je nu de nationaliteit hebt of niet, doet er toch niet toe? Er zijn wetten en regels die voor iedereen zouden moeten gelden en al wie zich hier niet aan kan houden, dient volgens de regels te worden gesanctioneerd en wel zo snel mogelijk. Het heeft bovendien geen zin om bepaalde groepen zonder meer te verontschuldigen vanwege hun afkomst. Ons justitieel apparaat zou dan ook zodanig moeten worden ge(re)organiseerd dat straffen sneller kunnen worden uitgevoerd.

Tevens bijna onmogelijk in Brussel, maar wel zoveel makkelijker realiseerbaar elders: gemende relaties. Zoals de heer Vander Taelen ken ik ook verschillende jonge Marokkaans-Belgische koppels, die hun relatie angstvallig geheim houden, vooral voor de Marokkaanse gemeenschap. In steden als Toronto zijn gemende koppels (bv Congolees-Pakistaans, Chinees-blank Canadees, Japans-Jamaïcaans, Inuit-Grieks) de normaalste zaak van de wereld. Hier is de mentaliteit nog veel te bekrompen en komt de grootste kritiek op een fenomeen als gemende koppels op de koop toe het vaakste vanuit de migrantengemeenschappen zelf. FOEI!

Misschien zullen sommigen aanstoot nemen aan het feit dat ik hier vooral de Marokkaanse gemeenschap viseer. Ik wens er dan ook op te duiden dat ik slechts zelden op straat lastig gevallen word door mannen van andere etnische groepen. Wél durf ik grif toe te geven dat er ook binnen andere gemeenschappen problemen zijn wat betreft jeugdcriminaliteit of respect ten aanzien van vrouwen (kijk maar naar het fenomeen van de Congolese jeugdbendes). Het is dan ook onze verdomde plicht om dit met z’n allen eindelijk toe te geven en onaanvaardbaar gedrag streng te veroordelen en dit zonder angst voor eventuele represailles. Ik wou via deze meningsuiting aantonen dat deze problematiek niet alleen ergernis opwekt bij de zogenaamde blanke Belg, zoals vaak ten onrechte wordt gedacht.

De heer Vander Taelen woont zelf in een probleembuurt en blijkt na de zoveelste slechte ervaring een gevoel van ‘ras-le-bol’ te hebben. Jammer genoeg lijkt het alsof de bevoegde federale politici alsook hun vrouwen, dochters en zussen van dit fenomeen gespaard blijven omdat zij er meestal ver genoeg vandaan wonen of zelden in zulke buurten komen. Mij doet het als Belg pijn te moeten zien hoe alles hier op z’n beloop wordt gelaten, zowel door de lakse bevoegde politici als door de bevolking zelf (ook allochtonen). Wij beseffen niet vaak genoeg van hoeveel geluk wij mogen spreken om hier te mogen leven (er bestaan veel landen waar het minder aangenaam leven is). Juist omwille van het gebrek aan respect voor de omgeving die hier heerst, krijg ik er als gekleurde Belg stilaan genoeg van en overweeg ik zelfs om definitief naar het buitenland te trekken.

Ik twijfel eraan of er met de beschrijving van de realiteit door de heer Vander Taelen iets zal veranderen op politiek vlak, maar hoop alvast dat hij geen last zal hebben van represailles.

Wanneer ik dagelijks van sint-agatha-berchem naar brussel centrum fiets en terug, maak ik dit elke dag mee op de Gentse Steenweg. Jonge Noord-Afrikanen die op het fietspad rijden en niet voor fietsers remmen, die mij klem rijden en mij bedreigen omdat ik toevallig hun auto heb aangeraakt, die mij erop aanspreken dat ik in korte rokjes door hun wijk fiets. Kortom, elke avond wanneer ik terug naar huis ga, vraag ik mij af of dit nu de avond zal zijn dat ik omver gereden zal worden.
Wanneer je dus in Sint-Agatha-Berchem woont moet je omrijden via de Leopold II laan of de Ninoofse steenweg, ... zolang we daar als blanke vrouw nog getolereerd worden, natuurlijk.

Ik heb aandachtig de artikelen gelezen en ik moest terug denken aan mijn jeugd. Ik ben opgegroeid op de 1ste cité van Winterslag. Toen ik na het lageronderwijs naar het college vertrok in 1959 te Genk hadden we op dat ogenblik geloof ik 36 verschillende nationaliteiten. Nu woon ik 20 jaar in Brussel, en wat ik hier allemaal gezien en meegemaakt heb elke dag , opnieuw, heb ik nooit meegemaakt in Genk. Als we dus een leefbare en aangename stad en gemeenschap willen krijgen of verdienen , hier in Brussel, moeten en prioriteiten gesteld worden. Door iedereen en alle instanties, dit wil zeggen, ouders,leerkrachten, buurtbewoners, politie, stadswachten, straathoekwerkers, gemeenteraadsleden, poltiekers, werkegevers, bedrijven, sportclubs, scholen, winkels,europees parlement, en allemaal, met een idee, om nog eens plagiaat te plegen : yes we can ! En prioriteiten op school, werk, parlement, commissies, werkvloer, sportclubs, buurten en wijken,etc. En er moeten financiêle middelen en mensen ingezet worden. En samen met onderwijs en werk zou hier alle aandacht naar moeten gaan. Alleen dan gaan we dit kunnen oplossen.Maar de eerste lijn hierin : in dit geval de ouders , moeten beginnen met de opvoeding, thuis,samen leren daarna op school, samen werken op de werkvloer en samen wonen en leven in de straat, wijk of buurt. Zoniet zal ik ok na zoveel jaren verplicht zijn om te verhuizen omdat ik mijn kleinkinderen hier niet kan laten leven, omdat het eenvoudig niet respektvol en zonder risico's kan.En diegenen die dit niet willen leren of aanvaarden moeten dan ook maar de gevolgen van hun gedrag aanvaarden, en dit moet voor iedereen gelden zonder onderscheid van ras, cultuur, geloof of huidskleur. Zoniet zal het hier komen tot "no mens land" in sommige delen van brussel. En daardoor niet meer leefbaar. Er zijn grenzen en die zijn bereikt denkk ik,en ik weet waarover ik spreek na 50 jaar levenservaring hierin, dag na dag, jaar na jaar, mvg,Paul.

Ik wil 'Koffie met Melk' bedanken voor haar intelligente en doorleefde tussenkomst. Ik wens haar sterkte.
REDACTIE: Het is misschien voer voor een ander artikel?

Ik dank Luckas Vander Taelen hartelijk voor deze correcte bedenking!

Mijnheer Vander Taelen,

Ik feliciteer u met uw standpunt, ondanks het feit dat anderen de boodschap reeds brachten en brengen. Velen bevestigen uw vaststellingen.
Ik feliciteer ook Johan Leman met zijn reaktie en een moeder die desondanks zonder problemen in een moeilijke Brusselse wijk woont.

Daarentegen ontbreekt een grondige analyse van de oorzaken, en lees ik ook nergens maatregelen die de situatie kunnen veranderen.

Een van de oorzaken - zover gaat uw analyse wel - is ongetwijfeld het onderwijs. Maar daar stopt uw analyse dan ook, erger zelfs : door de schuld te schuiven in de schoenen van het Franstalig onderwijs en de Franse gemeenschap maakt u het zich al te gemakkelijk. Het Brussels gewest kent een sterke segregatie in het onderwijs. Vlaams, Franstalig, Europees, en Internationaal onderwijs, onderwijs voor de rijken en onderwijs voor de armen, Brussel heeft het allemaal. Veel inrichtende machten, maar niemand die collectief verantwoordelijk is voor onderwijs op het grondgebied Brussels gewest. Met andere woorden, de één kan het niet schelen dat het bij de ander misloopt. 20 jaar nadat dit allemaal ingevoerd werd ontdekt men plots dat er geen collectieve lijst van de jongeren en onderwijs in Brussel bestaat en dat er elk jaar 6000 leerlingen nergens school lopen. Deze ongerijmdheden zijn in mijn ogen meer de verantwoordelijkheid van de federale overheid en haar misbaksels aan staatshervormingen dan de verantwoordelijkheid van de Franse gemeenschap. En de Vlaamse gemeenschap en politici zoals u wassen hun handen in onschuld.

Het Brussels gewest krijgt bovendien federaal geld in functie van het aantal werklozen : geen wonder dat niemand gemotiveerd is om hier iets aan te veranderen : de werkloosheid in het Brussels gewest heeft geen impact op haar financiën.

Daarnaast heeft het Brussels gewest bij de staatshervormingen geen onderwijsbevoegdheden toegewezen gekregen : dit betekent dat zij werkloos moet toezien op werkloosheid en het moet oplossen zonder de mogelijkheid enig beleid te voeren op onderwijsgebied.
Goed bestuur is anders.

Het moet ook gezegd : spreidingsplannen voor vliegtuigen, die willen Vlaanderen en Wallonië wel, maar spreidingsplannen voor migranten, nee hoor. Stuur ze maar allemaal naar het Brussels gewest, daar willen ze toch zelf heen. Het resultaat : het Brussels gewest vangt dus jaarlijks evenveel migratie op als Vlaanderen en Wallonië, en dit op een grondgebied dat 100 keer kleiner is als haar buurgewesten. Hoe kwam het weer dat Brussel één groot getto geworden is ?

En de crème de la crème waar niemand over durft praten en waar nog minder politici een oplossing voor hebben : de wetten over gezinshereniging maken dat elk jaar opnieuw een hele lichting mensen opgevangen en onthaald moeten worden, uit het analfabetisme gesleurd, wat burgerzin meegegeven, een taal aanleren (maar welke, Nederlands of Frans ?), kinderen met achterstand opgevangen en onderwezen (maar in welke taal ?), etc...

Mijnheer Van Der Taelen, zal u de moed hebben het hele verhaal te vertellen waarvan ik hierboven slechts een aanzet gegeven heb ? Of zal dit debat in de doofpot gestopt worden en reikt u niet verder dan een beleefd verhaal over moeilijke toestanden in het Brussels gewest ?

Een zaak is zeker : de nieuwe Brusselse regering werd samengesteld in functie van de regeringssamenstelling in Wallonië en de Franse gemeenschap en in functie van de ruzie tussen Bruno Delille en Pascal Smet. Het resultaat is een Brusselse incoherente regering (PS-Ecolo-VLD-Groen) zonder enig stadsprojekt waar het Brussels gewest zoveel nood aan heeft.

Van een politicus als u verwacht ik dus wel iets meer dan het aanklagen van de dagelijkse Brusselse realiteit, want die kennen wij Brusselaars wel allemaal.

Beste groet,

Albert Rosner