brusselnieuws.be

Bram Boriau, SP.A, 28 jaar

Bram Boriau is de bijzonder energieke voorzitter van Animo, de jongerenafdeling van SP.A. Hij woont in Schaarbeek.

Om de stress van de politiek van zich af te zweten, ontspant Boriau al eens graag in een Brusselse hamam. Gezonde stress nog, weliswaar. Die wel zal toenemen in de toekomst, want Boriau staat tweede op de Vlaamse lijst in Brussel. Dé politieke drijfveer voor hem is so­ciaal onrecht. "Op een dag las ik dat zelfmoord een van de meest voorkomende doodsoorzaken bij jongeren is. Dat maakte me kwaad, en eigenlijk was dat het begin van mijn politieke carrière," zegt hij.

Boriau voelde zich direct aangesproken door Animo. "We zijn altijd een zeer onafhankelijke stroming binnen SP.A geweest. Het socialisme trekt nog altijd heel veel jongeren aan, merken we. Dat is voor mij een extra drijfveer."

Boriau is een jonge pleitbezorger van een maakbare maatschappij. "Ik geloof in een links project. Want zo'n project kan de stad gezinsvriendelijker, socialer, leefbaarder en aantrekkelijker maken. Een links project is ook een internationaal project, zeker in Brussel. Daar gaat socialisme over: over participatie. Een maatschappij waaraan iedereen deelneemt, waarin iedereen gelooft. Op voorwaarde dat je er natuurlijk over waakt dat iedereen gelijke kansen krijgt."

Toch is de jonge socialist niet blind voor wat fout gaat. "Ik gaf vroeger les aan jonge allochtoontjes, en steeds weer merkte ik hoe schabouwelijk hun Nederlands was, zelfs al gingen ze naar een Nederlandstalige school. Maar wat wil je, als ze die taal alleen op school krijgen en op school moeten spreken? Dan gaan ze Nederlands ook niet als een troef zien, maar eerder als een plicht. Hun ouders hebben daar een grote verantwoordelijkheid. Als er niet snel iets gedaan wordt, dan dreigen die jongeren massaal in de werkloosheid terecht te komen. Opleiding is en blijft de sleutel tot succes."

"Werkloosheid in Brussel is dan ook vaak te wijten aan vele factoren: armoede, sociale omgeving, kansen. Waarom is men bang om mensen naar de Rand te sturen als er daar meer vacatures zijn? Dat begrijp ik niet."

Overigens, Boriau neemt geen blad voor de mond. Zijn burgemeester (de FDF'er Bernard Clerfayt, red.) noemt hij een idioot en N-VA vindt hij maar kut. "Rechts praat in op het angstgevoel van de mensen, en daar heb ik het persoonlijk niet zo voor." Voor wie hij het wél heeft, dat is Fouad Ahidar, zijn partijgenoot, die hij prijst om zijn energie.

Lieven De Rouck, N-VA, 29 jaar

Lieven De Rouck woont een paar maanden in Brussel en is ook voorzitter van het nog niet zo lang geleden opgerichte Jong N-VA Brussel.

Filosofie en politiek, het lijkt een vreemde combinatie. Niet voor De Rouck, die door zijn diploma filosofie naar eigen zeggen de rol van observator kan spelen in het politieke landschap. "Ik ben misschien eerder een filosoof: een goed boek, afstand nemen, mezelf een beetje in de marge plaatsen. Als politicus kun je dat allemaal niet, want je moet stemmen halen." In de politiek kwam hij tijdens zijn studententijd terecht. "Dat Vlaamse heb ik al van jongs af, maar echt serieus werd het pas toen ik studeerde." Nu werkt hij voor de N-VA-fractie in het Vlaams parlement.

Als De Rouck vertelt over 'zijn' Brussel, dan klinkt het genuanceerd. "Brussel is de enige stad met een Belgische identiteit," zegt hij. "Dat klinkt misschien raar als ik het zeg, maar alles en iedereen leeft hier echt door elkaar. Het is ook een expliciet grootstedelijke context, waarvoor een stedelijke geweststructuur aanbevolen is." Nationalisme is voor hem een zakelijk project: "Ik heb geen emotio­nele band met Vlaanderen, anders dan heel wat Franstaligen die steigeren bij de gedachte van Vlaamse onafhankelijkheid. Ik probeer het rationeel en afstandelijk te bekijken: ik denk dat we als onafhankelijk Vlaanderen gewoon beter af zijn."

Tegelijk gelooft de N-VA'er in een Brussels stadsgewest. "Dat zal altijd nodig zijn. Persoonlijk denk ik dat het goed is dat je de Franse en de Vlaamse gemeenschap hier meer bevoegdheden geeft. Waarom maken we van Brussel geen uniek experiment? Tezamen met de Franse gemeenschap een stadsgewest besturen en in stand houden, twee staten die een gezamenlijke hoofdstad mee helpen besturen en bevoegdheden uitoefenen? Dat is tegelijkertijd ambitieus en nooit gezien. Maar wel mogelijk."

Een 'echte' Vlaming in een overwegend Franstalige stad? Daar komt heibel van, zullen velen denken. "Ik maak me geen illusies. Uiteraard weet ik dat Brussel hoofdzakelijk Franstalig is, en persoonlijk vind ik dat ook niet zo slecht, want ik oefen mijn Frans graag. Ik heb niets tegen Franstaligen, alleen vind ik het zo verdomd spijtig dat er zo weinig regionalisten zijn aan Franstalige zijde. Wallonië en Brussel, dat zijn aparte werelden, hé."

Wanneer De Rouck een politicus moet opnoemen die hij respecteert, dan valt de naam Fouad Ahidar (SP.A). "Hij is aangenaam in de omgang, zonder slijmerig over te komen, zoals sommige van zijn collega's. Maar vooral: hij is een van de weinigen ter linkerzijde die vrijuit en zonder taboes spreken, en inzake samenlevingsproblemen en immigratie de vinger op de wonde durven te leggen."

Stefaan De Corte, CD&V, 28 jaar

De 'V' van Vlaanderen in CD&V moet in Brussel genuanceerd worden, zegt Stefaan De Corte, voorzitter van Jong CD&V Brussel en vijfde op de lijst voor het Brussels parlement. En de CD, de christendemocratie, moet sterker.

"De V staat in onze naam omdat het een onderdeel van onze identiteit in Brussel is. Maar we willen met onze partij alle gemeenschappen bereiken, niet alleen de Vlamingen." Daar draait christendemocratie tenslotte om, zegt De Corte, handelsingenieur van opleiding. "Wij zijn voor de stedelijke christendemocratie. Dat is de fundering, de rots waarop we steunen. Als Nederlandstalige moet je in Brussel vooral veel luisterbereidheid aan de dag leggen, een open dialoog voeren. En dat lukt ons goed."

Brussel is de hoofdstad van Vlaanderen, en blijft dat volgens de jongerenvoorzitter ook. "Vlaanderen laat Brussel niet los, al is het maar omdat Brussel, door zijn internationale rol en zijn diversiteit, een echte meerwaarde betekent voor Vlaanderen. Ook willen we de grenzen van het gewest onaangeroerd laten. Wij zijn voorstander van een communauté urbaine, een samenwerkingsmodel over de gewestgrenzen. Vooral op het gebied van mobiliteit kunnen we constructief samenwerken. Door overleg kunnen we proberen de problemen samen aan te pakken. Maar nieuwe geweststructuren? Dat is volgens ons niet nodig."

Dat wil niet zeggen dat Brussel geen nieuwe bevoegdheden mag krijgen, vindt De Corte. "Een aantal bevoegdheden, zoals mobiliteit en veiligheid, mogen van de gemeenten naar het Gewest. Zonder de gemeenten af te schaffen weliswaar, want dat is nergens voor nodig. Je moet die lokale ankerpunten van democratie behouden."

Een politicus naar wie hij opkijkt? Dan blijft hij in eigen rangen: "Steven Van­ackere prijs ik om zijn filosofie van overleg. Hij heeft al meermaals aangetoond dat hij met Franstaligen, zoals Joëlle Milquet, kan samenwerken."

De Corte ziet de noodzaak in van grote projecten ter bevordering van de werkgelegenheid. "Investeer meer in haven en luchthaven. Dat gaat nu met de Jobdays de goede kant op. Maar de uitdagingen blijven groot." De taalachterstand en de beperkte vorming bij werkloze jongeren moeten volgens hem prioritair worden aangepakt.