brusselnieuws.be

Een regenachtige woensdagochtend in de Papiermolenstraat. Een oude dame met boodschappentas komt bij Centra binnen en zegt: “Monique, voor mij twee peren, twee clementines en twee Belles de Boskoop.” Dat is de Centra-clientèle ten voeten uit: veel oudere klanten uit de buurt die de uitbaters Monique De Greef en haar man Alain Van Der Elst goed kennen en die zonder schroom twee stukken fruit durven te bestellen.

“Wij hebben een schoon cliënteel,” vindt Monique en ze toont het gastenboek dat gemaakt werd naar aanleiding van de vijftigste verjaardag van Centra, die afgelopen maand gevierd werd. Bij die gelegenheid nodigde de kruideniersfamilie alle klanten uit voor een rijkelijk van hapjes en drank voorzien feestje. De klanten lieten zich niet onbetuigd. Met bloemstukken en andere attenties maakten ze duidelijk hoezeer ze aan hun Centra gehecht zijn.

Vers
De kruidenierszaak werd opgericht door de ouders van Monique, Gaston en Marcella De Greef. “Mijn ouders komen oorspronkelijk uit Vlezenbeek. Ze trouwden in 1950 en twee dagen later al openden ze Au Pré Vert, ook in Oudergem, op het Pinoyplein. Daar verkochten ze hoofdzakelijk groenten en fruit,” vertelt Monique. “Vijf jaar later zijn ze naar de Papiermolenstraat verhuisd. Ze hadden hier intussen gebouwd, een winkel met daarboven een woonst.”

Centra was zeven dagen op zeven geopend. “Alleen op zondagmiddag was de winkel dicht. Dan gingen wij steevast op familiebezoek in Vlezenbeek,” herinnert Monique zich. Als kind hielp ze vaak mee in de winkel. “Ik deed dat graag. Mijn zus, die vijf jaar jonger is, had er minder belangstelling voor. Zij was ook altijd verdwenen op het moment dat er iets gedaan moest worden.”

Het was dan ook de normaalste zaak ter wereld dat Monique later in de zaak zou komen. “Ik ben in 1971 begonnen. Mijn man Alain vier jaar later. Hij is schrijnwerker van opleiding en wilde aanvankelijk een eigen schrijnwerkerij beginnen. Maar uiteindelijk hebben wij ervoor gekozen om samen de zaak verder te zetten, eerst nog een tijd tezamen met mijn ouders en daarna met zijn tweeën,” vertelt Monique.

Toen in het begin van de jaren tachtig de concurrentie van grote supermarkten kwam opzetten – op een boogscheut ligt zowel de Carrefour als een grote Delhaize –, besloten Monique en Alain het roer enigszins om te gooien. “We hadden minder klanten dan mijn ouders destijds. In hun tijd was Centra echt nog de winkel waar de mensen al hun boodschappen deden, ook de grote. Wilden wij overleven, dan moesten we iets doen. Wij hebben dan maar besloten om alle onderhoudsproducten uit het assortiment te halen en we zijn ons gaan toespitsen op versheid. Daartoe hebben we in 1983 het interieur van de winkel verbouwd. In het midden van de zaak kwam een grote koeltoonbank te staan, voor alle verse kaas en charcuterie.”

Zwanzen
Het was een verstandige zet, die Centra een vaste en zeer loyale clien­tèle heeft opgeleverd. “Bij ons komen de mensen voor een smakelijke tomaat of een lekkere snee hesp,” zegt Monique. “En het zijn niet alleen oudere mensen, we hebben toch ook veel jonge klanten die bij ons nog snel de ham voor de chicon gratin van ’s avonds komen halen. We hebben hier al hele generaties zien passeren. Eerst de ouders, daarna hun kinderen en vervolgens de kleinkinderen, die thuis bijvoorbeeld altijd gehoord hebben dat onze aardappelen lekker zijn.”

De vriendelijkheid en de kleine attenties van Alain en Monique zitten er natuurlijk ook voor iets tussen. Ze kennen al hun klanten en maken graag een praatje. “We lachen en zwanzen veel. Ik hou van al die verhalen van de klanten,” zegt Monique, die desgevraagd ook tips geeft voor een bereiding, of zelfs hele recepten.
Klanten die zich moeilijk kunnen verplaatsen, krijgen hun waren thuisbezorgd, gratis en voor niets. Alain doet elke ochtend zijn ronde. “En als de klanten erom vragen, dan rijdt hij ook nog even langs de bakker en de krantenboer en neemt hij een brood of een krant voor hen mee. Dat is onze sociale rol.”

Monique en Alain hebben er nooit aan gedacht hun zaak uit te breiden of elders in Brussel nog andere kruidenierswinkels op te zetten. “Wij hebben ons handen nu al meer dan vol,” zegt Monique. In tegenstelling tot haar ouders, die altijd een winkelmeisje in dienst hadden, doet zij alles samen met haar man. “Echt alles, ook de schoonmaak en de boekhouding.”

’s Ochtends zijn ze al om zes uur in de winkel om de groenten en het fruit van hun vaste leverancier in ontvangst te nemen. ’s Avonds sluit de zaak om halfzeven, maar het is altijd kwart over zeven voor Monique en Alain helemaal klaar zijn. “Ja, dat zijn lange dagen. Maar de winkel is nu wel op zondag en maandag gesloten. En we nemen elk jaar minstens twee weken vakantie in de zomer en af en toe ook nog eens een verlengd weekend.”

Stress
Of Centra in de toekomst een familiezaak zal blijven, is zeer de vraag. Monique en Alain hebben nooit geprobeerd hun zoon en dochter over te halen om bij hen te komen werken. “Als kind moesten ze wel helpen, elk om de beurt op zaterdag. Ze kunnen dus alles. Maar wij hebben ze helemaal vrij gelaten in hun beroepskeuze en ze zijn een andere richting uitgegaan.”

“Een eigen zaak is en blijft natuurlijk hard werken. En een echte vetpot is het niet. Wij proberen onze prijzen altijd redelijk te houden. Je betaalt bij ons niet noodzakelijk meer dan in de supermarkt. Intussen neemt de concurrentie wel toe, inmiddels zijn er ook winkels bij tankstations. En ook onze kosten gaan alsmaar de hoogte in. Lokale belastingen, ziektekostenverzekering – het wordt altijd meer. We moeten tegenwoordig veertien euro per week betalen aan Net Brussel, terwijl we maar drie vuilniszakken hebben die in de gewone ronde worden opgehaald.”

Toch vinden Monique en Alain dat ze niet mogen klagen. “Wij hebben tenminste geen stress, hoogstens een beetje positieve stress.”