brusselnieuws.be

There are no goodbyes is opgehangen aan een gestrande relatie, hoeft dat te verbazen? Vier jaar geleden zat de getormenteerde zanger op een keerpunt. Zijn inspiratie was op, Sophia bestond enkel nog in naam en hij had afscheid moeten nemen van zijn aan kanker overleden moeder. 

Maar hij kroop uit het dal, maakte het geïnspireerde Technology won't save us en vond de liefde van zijn leven. Tot ook die relatie abrupt eindigde. Een kerf meer op zijn ziel en inspiratie voor een nieuwe plaat.

"Het ironische aan dit album is dat de vrouw waaraan de songs zijn opgehangen een jaar uit mijn leven verdween, maar op de dag dat ik aan de opnames wou beginnen doodleuk weer opdook," zegt de voormalige frontman van The God Machine. "De dingen die ik van me had afgeschreven, werden plots opnieuw deel van mijn leven. Daarom was het zo pijnlijk om deze plaat te maken, en om de nummers te zingen. Ik lééf deze liedjes. Zelfs nu, als ik erover moet praten, krijg ik het moeilijk."

Enkele maanden geleden liet uw op uw blog weten: "I'm bursting with joy". Dat klinkt heel wat positiever.
Robin Proper-Sheppard: Na mijn stukgelopen relatie trok ik me op aan de gedachte dat dit soort liefde kón bestaan in de wereld, ook al deed de breuk heel veel pijn. Ik keek anders tegen het leven aan. Daarom zit er veel meer hoop in de plaat. De idee achter de titel is dat zolang je liefde hebt, er geen goodbyes zijn. Maar toen ik dat berichtje kreeg, een simpel hello, begon ik alles weer in vraag te stellen.
Na een paar maanden eindigde de relatie nog pijnlijker dan de eerste keer. Ondanks het feit dat ik in de liefde niet de meest gelukkige persoon ben geweest, heb ik altijd gehoopt dat het nog goed zou komen. Ik bleef in die idealen geloven. Maar het bleken alweer dromen.

Ook op uw blog: een foto van een versplinterde Jasmine, een van uw akoestische gitaren. Ik dacht altijd dat u de kalmte zelve was.
Proper-Sheppard: Dat was een van die dagen. Ik heb ze stukgeslagen omdat ik een destructive motherfucker ben. Soms explodeer ik gewoon. In het nummer ‘Something' wil ik de andere beschermen tegen de pijn in de wereld. Maar tegelijk beschrijft het nummer ook mezelf als de onweerswolk die ik soms ben. Dat is een kant van mezelf die mensen niet vaak te zien krijgen.

"And I thought I knew heartache/And I thought I knew heartbreak/But I've never known anything like this before" zingt u in "Heartache" Is dit echt het donkerste album dat u al hebt gemaakt?
Proper-Sheppard: Absoluut. Ik ben al vaak teleurgesteld in de liefde. Maar het wordt elke keer donkerder en pijnlijker. Er zijn ook songs die positief zijn hoor. ‘Something' versterkt alle negatieve dingen die ik ben, maar tegelijk heb ik nooit iets geschreven waar zoveel liefde uitstraalt. Ironisch genoeg zing ik dat nummer samen met Astrid Williamson (Schotse zangeres, tz), een andere ex van mij. Zij is mijn soulmate. Helaas kunnen we niet langer dan 15 minuten in dezelfde ruimte zijn, we hebben een stormachtige relatie. Ik haatte mezelf en het album toen ik naar de afgewerkte tapes luisterde. Maar nu maakt het me erg trots. Ik ben op nieuw terrein gekomen. I've come out the other side.

Op het hoesje van de cd prijkt een foto van een oude kamer met stofranden waar ooit fotokaders het familiegeluk tegen het behang prikten. Hebt u een gelukkig jeugd gehad? U bent op uw 19e de wijde wereld in getrokken en nooit meer teruggekeerd.
Proper-Sheppard: In ons huis was er nooit vreugde. Mijn ouders scheidden toen ik achttien was, maar ik verwachtte dat moment al mijn hele leven. Er heerste voortdurend een alles ondermijnende spanning. 
Dat heeft mijn leven en mijn muziek erg beïnvloed. Toen mijn moeder te horen kreeg dat ze terminaal was, mocht ze naar huis, maar dat wilde ze niet omdat ze zich daar altijd alleen had gevoeld. Toen begreep ik wat ik zocht: een huis gevuld met liefde. Maar daar ben ik blijkbaar nog niet klaar voor.

U hebt een dochter van twaalf. Ziet u haar vaak?
Proper-Sheppard: Minder vaak dan ik zou willen. Zij is de reden waarom ik in Londen nog een vaste stek heb, al pak ik tegenwoordig zelfs mijn koffers niet meer uit. Zij is de enige thuis die ik heb. Mijn vaderlijke verantwoordelijk geeft me een doel in dit leven. Ze houdt meer van ballet en toneel dan van muziek. Als ze naar mijn teksten luistert zal ze misschien verbaasd zijn. Dat is niet de vader die ze kent. Maar die persoon kennen niet veel mensen. Ik probeer die dingen in mijn muziek te zeggen die ik niet in mijn dagelijkse leven uitdruk. Ik zie mezelf overigens niet als een songschrijver. Het is gewoon een manier waarop ik communiceer. Ik ben geen geschoold muzikant, en ik weet niet veel van muziek, zeker niet van jazz of van klassiek. Maar het is wel mijn uitlaatklep.

U hebt ook een tijd in Brussel een appartement gehuurd. Was dat een aangename uitvalsbasis?
Proper-Sheppard: Ik was eigenlijk nooit thuis, ik ging er enkel slapen. Ik spendeerde bijna elke avond in een filmzaal, om niet alleen te moeten zijn. Werkelijk alles heb ik gezien, van de domste blockbusters tot de arthousefilms. Het was dat of de Archiduc.

En wanneer sleutelde u dan aan uw songs?
Proper-Sheppard: Na het uitgaan. Ik heb de neiging om heel laat 's nachts te werken. Hoe later, hoe luider ik de muziek zet. Wanneer ik aan het schrijven ben, leg ik een cd op. Ik begin dan te dagdromen, luister er opnieuw en opnieuw naar zonder verder te werken aan de song. Ik wandel rond, begin verhalen te bedenken. En over een leven te fantaseren. Niet zozeer mijn leven, maar het laat me toe om aan mijn leven even te ontsnappen. Mijn eigen songs gaan niet over ontsnappen, maar over momenten in mijn leven. En de manier waarop ik ermee omga.

De muziek op There are no goodbyes is vrij orkestraal, met strijkers en houtblazers. Die klinken veel euforischer dan hun donkere ondertoon zou doen vermoeden.
Proper-Sheppard: Geen idee hoe ik daarmee geland ben. Gek genoeg heb ik als producer van andere groepen altijd een idee hoe ze moeten klinken. Maar bij mezelf heb ik dat niet. Ik weet nooit op voorhand wat voor muziek mijn nieuwe album uiteindelijk zal vullen. Laat staan in welke volgorde de songs erop moeten komen. Ik wist bijvoorbeeld absoluut niet dat ‘Portugal' het laatste nummer zou zijn.

Dat is wel het liedje met de meeste loutering in de tekst. "I'm gonna be a better person," zingt u.
Proper-Sheppard: Wel, dat is het enige dat ik ooit mag hopen.

Vindt u dat u veel fouten hebt gemaakt?
Proper-Sheppard: Natuurlijk. Ik heb zoveel pijn berokkend. Ik had dingen anders kunnen doen. ‘Portugal' gaat over de laatste vier jaar van mijn leven, over het keerpunt dat ik heb bereikt.
Ik ben een drifter. Mijn ontdekkingsreis naar mijn eigen ik gaat verder. Maar ik ben nog niet tot besluiten gekomen. Dat is wel gek, want ik heb een antwoord op alles. Maar een antwoord op wat het leven is, of liefde, dat heb ik niet.

:: Sophia
wanneer: 23 mei 2009 om 20.00 uur, €22/25
waar: Ancienne Belgique, Anspachlaan 110, Brussel, 02-548.24.24, info@abconcerts.be , www.abconcerts.be