brusselnieuws.be

Gezien: BRXLBRAVO op 3 en 4 oktober

BRXLBRAVO heeft in zijn jonge bestaan zeker al een aantal zaken voor elkaar gekregen. De verenigde kunstensector heeft er een manier in gevonden om zich gezamenlijk aan het publiek te presenteren. Dat gebeurt bovendien in een gebied dat veel groter is dan de Vijfhoek – wat voor de verdere ontwikkeling en uitstraling van Brussel erg nodig is. De participerende organisatoren hebben een aangenaam, zij het vrij anoniem en soms risicovol programma uitgewerkt. De praktische organisatie en de communicatie verlopen steeds beter. Zolang we het programmaboekje niet fatsoenlijk bekeken hadden, waren we er sceptisch over, maar uiteindelijk hebben we er snel en efficiënt onze weg in gevonden.

Wij zijn dus best tevreden. De vraag is wat BRXLBRAVO zelf wil. Moet het festival streven naar een grotere weerklank over de gewest- en landsgrenzen? Dan zal dat toch een andere visie op artistieke aantrekkingskracht vragen. Of gaat BRXLBRAVO echt voor de stad door de Brusselse cultuurliefhebber steeds nieuwe oorden te laten verkennen, en de sceptische man en vrouw in de straat over de streep te trekken? Misschien kan men de twee opties combineren door de Nuit Blanche een internationaal cachet te geven en BRXLBRAVO als een lokaal extraatje aan de Brusselaars aan te bieden. Met (toch maar) een groot gezamenlijk populair evenement dat de boel in gang trekt. Maar als budgetten of bezwaren dat niet toelaten, dan zouden wij kiezen voor de tweede optie: eerst Brussel en de Brusselaars, want voor we gasten ontvangen, kan er best nog wat voor eigen deur worden geveegd.

Neem nu de kanaalzone, waar gure wind nooit echt als een verrassing komt, en waar je als participant toch een beetje het gevoel hebt dat je aan liefdadigheid doet. Je kiest dat luik uit een goedgevuld weekend (met ook nog Open Bedrijvendag en Brugge-Anderlecht) zoals je een goed doel uitkiest: omdat het sympathiek en eerlijk oogt, niet omdat je per se een return verwacht. Dat is dus niet de houding die je mag verwachten van de buitenlandse toerist die op een weekendje topvermaak hoopt. Maar voor de Brusselaars zelf is het hoopgevend dat ook in de zogeheten no-go zones van onze stad tientallen kunstenaars en organisaties dag in, dag uit hun ding komen doen. Zoals bleek in de van kunst en volk bulkende Zennestraat 17, en in de Belle-Vuebrouwerij, waarin al jaren niet zoveel leven meer geweest was.

Je kunt van die culturo’s zeggen wat je wilt, in Brussel spelen ze niet alleen een bepalende rol in communautaire zaken en stedenbouwkundige discussies, ze tonen ook nog eens grote bereidheid om op het sociale vlak van betekenis te kunnen zijn. Het is uiteraard geen verplichting, maar misschien toch geen slechte ambitie om zelfs nog een versnelling hoger te schakelen. Communiceren in de taal van de kunsten is niet altijd makkelijk, maar íémand moet toch de dialoog aangaan met de bevolkingsgroepen die terecht het gevoel hebben dat ze er niet bijhoren. De echte buitenlanders zullen dan wel volgen.