brusselnieuws.be

Het Kamerorkest van de Munt concerteert op verplaatsing in het Paleis voor Schone Kunsten. Drie topzangers mogen aantreden: de Baskische operazanger Mikeldi Atxalandabaso (Pedro) en sopraan Olatz Saitua (El Trujamán), en de Catalaanse bariton Joan Martín-Royo (Don Quijote). Ze stellen zich sober, in het zwart op naast het orkest, want ditmaal nemen houten reuzenmarionetten het acteren voor hun
rekening.

Het ensemble brengt een amusant-dramatisch muziektheaterstuk uit 1923 van de componist Manuel de Falla, in een productie van diverse Spaanse theater- en operahuizen met op het voorplan het gezelschap Etcétera uit Granada. Het werk kun je een sprookjesproductie noemen, ook al is het deels concertant (de zangers staan vooraan opgesteld) en zijn het poppen die het verhaal uitbeelden.

Don Quijote
De verhaallijn is eenvoudig en ontleend aan een hoofdstuk uit het legendarische Don Quijote de la Mancha van Miguel de Cervantes. Het gaat zo: meester Pieter nodigt volk uit in zijn taverne om een poppenspel bij te wonen. Ook Don Quijote komt kijken.

De poppen spelen de lotgevallen van Melisendra, de vermeende dochter van Karel de Grote. De jonge vrouw zit gevangen in een Moorse burcht in Zaragoza, maar wordt bevrijd door Don Gaiferos, haar man. De poppen zijn zo levensecht dat Don Quijote zich, net als bij de windmolens in de klassieker van Cervantes, laat meeslepen in zijn verwarring tussen realiteit en fantasie. En dan gaan de poppen letterlijk en figuurlijk aan het dansen in de taverne.

Etcétera is een grote naam in de theaterwereld. Ruim twintig jaar al heeft het zich internationaal een plaats toegeëigend op festivals van hedendaags theater. Vierhonderd voorstellingen in Europa, Cuba, Marokko en Iran, met voltreffers als Peter en de wolf, de opera buffa La serva padrona en Historia de Babar, telkens in een inventieve regie waarbij marionetten net zo goed als acteurs van vlees en bloed de scène tot leven brengen. Als het om het populariseren en moderniseren van klassiek muziektheater gaat, leent poppentheater zich daar uitstekend toe.

Huisregisseur Enrique Lanz heeft het andermaal goed aangepakt. In El retablo de maese Pedro gebruikt hij een tiental marionettenspelers die op een soepele manier de bijna vijf meter hoge poppen in actie doen treden.
Prinses

Het idee van de poppen is niet nieuw. De oorspronkelijke creatie, ook met poppen, was een opdracht van prinses Winnaretta Singer, echtgenote van de Franse componist Edmond de Polignac. Het stuk kwam in 1923 na een Spaanse première naar haar Parijse salon waar haar gezelschap volop mocht meegenieten, waaronder Pablo Picasso, Paul Valéry en Igor Stravinsky. Manuel de Falla’s bewerking sloeg meteen aan, vandaar dat het stuk vandaag een ‘klassieker’ mag heten in het Spaanse repertoire.

De productie van Etcétera, samen met dirigent Josep Vicent, artistiek directeur van het Jeunesses Musicales World Orchestra, viert het 25-jarige jubileum van het gezelschap. In Brussel kadert de voorstelling in het Spaanse voorzitterschap van de EU – met twee Basken en een Catalaan uit de deelstaten op het voorplan!

:: El retablo de maese Pedro
wanneer: 6 februari 2010 om 20.00 uur
waar: Paleis voor Schone Kunsten, Ravensteinstraat 23, Brussel - 02-507.82.00 - info@bozar.be
inkom: 16/31/40/50 euro - vanaf 10 jaar (in het Spaans, boventiteld in het NL/FR)