brusselnieuws.be

"We hebben een sterke lichting dit jaar.” Aan het woord is Johan Stuyck, docent aan de Sint-Lukas Hogeschool bij de richting illustratie/beeldverhaal. En wie zijn wij om hem tegen te spreken?

Bing , het collectieve album van vijftien van zijn derdejaars- en masterstudenten, staaft zijn uitspraak. Tachtig pagina’s lang springen zeer uiteenlopende stijlen en verhalen op de lezer af. Het niveau is niet altijd constant, maar er zijn een paar zeer fraaie uitschieters. En de ambitie spat van de bladzijden af. Omdat het hier om studenten gaat, kunnen we ook uitgaan van een gezond groeipotentieel, om even een sportterm te gebruiken. Stuyck: “Van deze groep hebben er zeker vijf het potentieel om later in de wereld van het beeldverhaal, de graphic novel , een belangrijke rol te spelen.” Als kers op de taart wordt Bing tentoongesteld in het Stripmuseum, dat samen met Sint-Lukas en de uitgeverij Oogachtend voor de organisatie van de expositie tekent.

Als Bing een beeld geeft van de toekomst van de Belgische strip, dan zal die er zeker en vast niet uitzien als de klassieke Jommekes en Kiekeboes . De studenten experimenteren voluit met vormen en illustraties. In veel gevallen vallen de klassieke kadertjes helemaal weg. Een evolutie dus van stripverhaal naar beeldverhaal, of graphic novel . Iets wat al langer aan de gang is in de stripwereld: een verschuiving van de klassieke strip voor kinderen naar zwaardere, meer beeldende verhalen voor adolescenten en volwassenen. En daar is volgens Johan Stuyck een simpele verklaring voor: “De kranten van vandaag zijn veel minder strip-minded . En doordat strips niet meer in kranten komen, hoeven de artiesten veel minder binnen het klassieke stramien te werken. De hokjes zijn weggevlakt. De bekende reeksen boeten ook in aan succes. Kijk maar naar Kiekeboe , onlangs omgedoopt tot De Kiekeboes . Een succesvol product moet je niet herlanceren. Zelfs de modernere succesvolle stripreeksen, zoals Largo Winch , draaien ondertussen al twintig of dertig jaar mee, en ik zie zo’n reeks vandaag ook niet meer gelanceerd worden.”

De toekomst van de graphic novel, het beeldverhaal, ziet er volgens Stuyck rooskleurig uit: “Kijk maar naar een auteur als Brecht Evens (ook tweewekelijks te zien op onze Zazie-bladzijden: zie blz. 27) . Bij het grote publiek vrij onbekend, maar binnen de wereld van het beeldverhaal boekt hij succes, ook in het buitenland. En dat met materiaal dat niet meteen toegankelijk is te noemen. De tentoonstelling in het Stripmuseum is op dat vlak een belangrijke erkenning voor onze studenten. Alhoewel het museum toch vooral een monument voor de klassieke strip is, gaat het hiermee mee in de nieuwe richting. En voor ons is dit een grote kans om die richting aan de buitenwereld te tonen.”

Het beroep van striptekenaar is dus niet meer wat het geweest is. Een nieuwe Willy Vandersteen zien we niet snel opstaan. Bing toont dat de toekomst aan de meesters van het beeld is; het verhaal lijkt wat aan belang in te boeten. Stuyck: “Beeld is voor ons dan ook veel belangrijker dan het verhaal. Vergelijk het met een liedje: een goede tekst is fijn, maar uiteindelijk draait het om de muziek. De grenzen tussen striptekenaars en illustratoren vervagen steeds meer. Deels uit noodzaak, om rond te komen. Kijk maar naar iemand als Kim Duchateau: die publiceert in weekbladen, heeft boeken en maakt illustraties.”

Jonge honden
Een van de te volgen talenten, iemand die eruitspringt in Bing , is Charlotte Dumortier. Haar ‘Delirium’ is een heel sterke opener. Een man, een glas wijn, gevolgd door behoorlijk psychedelische toestanden. “Het centrale thema is eenzaamheid,” zegt Dumortier. “Het is geen opbeurend verhaal, maar voor mij heeft het wel therapeutisch gewerkt.”

Net als de rest van haar collega’s is Dumortier erg gemotiveerd. Ze hoopt op ‘een eigen project’. “Het is niet vanzelfsprekend om van dit werk te leven, maar dat is een probleem voor later.”

In Bing komen overigens niet alleen Belgische jonge honden aan bod. Ook enkele Erasmusstudenten werkten mee aan het boek. Wat ons betreft mag u de Spanjaard Antonio Segura Donat in de gaten houden.

Al bij al biedt Bing een mooi toekomstbeeld op het stripverhaal. Sommige tekenaars zitten nog niet aan hun beste niveau, en het oogt soms wat onsamenhangend, maar het geheel mag er zeker wezen. Aan de liefhebber: u had al in het Stripmuseum moeten staan.

Een kleine smet op het blazoen misschien: de laatste zeventien pagina’s van Bing gaan integraal over die parking aan de Schelde : Antwerpen. Maar hey, niets is perfect.

:: Bing, nog tot en met 20 juni in het Stripmuseum, Zandstraat 20, 1000 Brussel. Meer info op www.stripmuseum.be. Het gelijknamige boek (uitg. Oogachtend, 80 blz., 12 euro) kunt u bestellen op www.oogachtend.be