In Humo doet Bart De Wever een belangrijke uitspraak over de stelling dat geen enkele separatist een zinnig antwoord heeft voor Brussel. “Dat is pertinent juist,” zegt hij. “Brussel is het moeilijkste probleem.” En verder: “De moeilijkheid is een oplossing te vinden die de Brusselaars zien zitten, want op een gegeven moment zullen zij een stem in het kapittel hebben. Ik denk dat we naar een oplossing moeten waarbij de Brusselaars maximaal zichzelf besturen, liefst met efficiënte structuren (...), maar waarbij er tegelijk ook een relatie blijft met de historische vader en moeder, Vlaanderen en Wallonië. Brussel als ontmoetingsplaats.”
Stemlozen
Zelfbestuur met efficiënte structuren: een goed uitgangspunt. Het is nu zaak daarover een voorstel uit te werken dat “de Brusselaars zien zitten.” En daar wringt het. Omdat de Brusselaars als zodanig geen stem in het kapittel hebben. In ons politieke bestel hebben alleen zogenaamde volkeren een stem, eentalige gemeenschappen. En dan nog alleen maar ‘autochtone’ stammen, volkeren van hier. Pas dan worden partijen, instellingen en media spreekbuizen. In dat verhaal blijft Brussel natuurlijk gewoon een Franstalige stad met een Vlaamse minderheid en honderdduizenden stemlozen.
Zo zal men nooit een project voor Brussel schrijven. Een stad is geen land. Het wordt de hoogste tijd om Brussel te denken zoals het werkelijk is. Een kleine wereldstad. Zelfbestuur, ja. Maar dan wel als een echt stadsgewest. Une région à part... et entière.
Geef dat gewest dus waar het recht op heeft: een goede burgemeester-president, een bestuur dat de economische ontwikkeling kan combineren met een cultuurbeleid, een college dat de ruimtelijke ordening integraal kan aanpakken en niet in negentien stukjes, een beleid dat de sociale kloof en de crisis in het onderwijs en het jeugdbeleid boven de soms belachelijke competitie kan tillen...
Daarvoor is heel wat nodig. Allereerst dat de bevolking kan worden vertegenwoordigd voor wat ze is: onzuivere mengvormen van verschillende komaf. Vergeten we toch niet dat meer dan de helft van de Brusselse bevolking buitenlandse roots heeft, dat er ruim tweehonderdduizend euro-expats wonen, dat meer dan veertig procent van de huishoudens meertalig is, dat de meerderheid van de Vlaamse Brusselaars zelf in taalgemengde huishoudens leeft... Brussel is het Belgobelgische verhaal voorbij!
Taalkwestie bedekt sociale crisis
Daarenboven dekt die eeuwige taalkwestie de sociale crisis te veel af. Brussel is het derde rijkste gewest van Europa, met een bevolking die 15 procent minder verdient dan het nationale gemiddelde. Rijk gewest, arme bevolking. Een derde op of onder de armoedegrens, met wachtlijsten voor sociale woningen (26 procent van de bevolking voor acht procent van het woningaanbod!), met honderdduizend werklozen, met een massale jeugdwerkloosheid, met een derde van onze kinderen in gezinnen zonder inkomen uit arbeid, met een falend onderwijssys-teem... Die grootstedelijke problemen worden in onze (antistedelijke!) Belgische instellingen totaal verwaarloosd.
Natuurlijk is er ook een grondige interne staatshervorming nodig. Geen stadsproject zonder enige culturele of onderwijsbevoegdheid en met twee gemeenschappen die niet willen samenwerken. Geen samenhang met één stad en achttien gemeenten in competitie met elkaar. Geen enkele bestuurskundige zal de bestaande organisatie verdedigen. En zonder de communautaire argwaan en het daarop terende politieke profitariaat zou ook geen enkele politicus dat doen. Wat is er in feite mis met één hoofdstedelijk stadsgewest, waarin staats- en gemeentelijke bevoegdheden samenvallen, met negentien districten en 118 wijkprojecten? En dat kan allemaal geregeld worden binnen de huidige bevoegdheden!
Over de hoofdlijnen voor een Brussels grootstedelijk project bestaat er in feite al een consensus en een breed draagvlak. Is het niet de taak van het Brussels parlement daarover een motie aan te nemen en die in de Belgische discussie te gooien? Is het niet de taak van de Brusselse politici om eigen onderhandelingen op te zetten over de zo nodige interne staatshervorming? Is het niet de rol van een regering om de bevolking rond zo’n project te mobiliseren? Wie zal Brussel een eigen ‘stem in het kapittel’ geven en de Belgische apartheid overstijgen?
Brussel is de oplossing
Goed bestuur heeft ook een goede band met het ommeland nodig. Maar Bart De Wever vergist zich wanneer hij Vlaanderen en Wallonië de vader en de moeder van Brussel noemt. Brussel bestaat al duizend jaar! Geen nationalistisch paternalisme dus, maar een ontmoeting in een wereldstad, met een goed metropolitaan bestuur. Van de 700.000 arbeidsplaatsen in het gewest wordt 56 procent ingenomen door pendelaars: 360.000 mensen komen elke dag in Brussel werken. Dat is het hinterland. Maak er geen buitenland van!
Brussel is niet het probleem, maar de oplossing. De wereld wordt stedelijk. En wat doe je als het waait? Schermen plaatsen in een poging de wind te stoppen, of windmolens bouwen en de energie nuttig gebruiken? Daar moeten de Brusselaars nu voor zorgen. Ze moeten een kleine wereldstad een stem geven in het Belgische debat. En met die stem ook af en toe eens wijzen op de pietluttige navelstaarderij van de taalstrijd. De Vlaamse pot is de Franstalige ketel waard in wederzijdse verwijten. De hoogste tijd voor een derde kosmopolitische stem in het kapittel! We zullen begrepen worden, in Antwerpen en Gent, Luik en Charleroi.
Postscriptum: Overigens zal, wanneer we onze levensstijl gewoon voortzetten en geen beleid voeren, de klimaatopwarming verdergaan. Dan stijgt de zeespiegel en dan zullen binnen enkele jaren zo’n 500 miljoen mensen gedwongen migranten worden.
Eric Corijn is hoogleraar Sociale en Culturele Geografie aan de VUB en directeur van de onderzoeksgroep Cosmopolis.
De komende weken wisselen Eric Corijn en filmmaakster Saddie Choua elkaar op brusselnieuws.be af als gastcolumnisten. U vindt Corijns bijdrage vandaag online; Saddie Choua is tweewekelijks aan de beurt vanaf maandag 17 januari.
Reacties
Re: Zinnekespraat: 'Brussel is de oplossing'
proficiat Eric Corijn !
Krachtige tekst met erg zinvolle standpunten, die teveel ontbreken in het huidige debat, als je al van debat kan spreken. Het is erg spijtig dat dit standpunt niet politiek wordt verkondigd en verdedigd, liefst door een veeltalige politieker met intellectuele uitstraling en Brusselse wortels... Het zijn daar bij jullie (bij ons?) allemaal zo'n troosteloze ongeïnspireerde figuren, die niet verder kijken dan hun neus lang is, en meestal zelfs aan taalkennis ontberen... De Brusselse aanwezigheid in het -zo slecht en met weinig wetenschap gevoerde- Belgische debat is hypernoodzakelijk... maar vrijwel onbestaand...
Je bent een grijswordende witte (of liever zwarte) raaf...
Maar wel enkele uitschuivers!
Dit pamflet bevat inderdaad vele pertinente oproepen, zoals de aanklacht van de huidige bestuurlijke versnippering. Daarbij lijkt 'één hoofdstedelijk stadsgewest, waarin gewest en gemeentelijke bevoegdheden samenvallen, met negentien districten en 118 wijkprojecten?' zoals Prof Corijn voorstelt inderdaad véél zinniger dan het huidige bestuurlijke waterhoofd.Terecht vraagt hij daarom de Brusselse politici om “eigen onderhandelingen op te zetten over de zo nodige interne staatshervorming”!
Niettemin wordt dit pleidooi toch wel ontsierd door enkele uitschuivers:
1. Spreken over 'de' crisis in het onderwijs is een wetenschapper onwaardig: de situatie is fors verschillend in Vlaams versus Franstalig onderwijs. Beide kennen redelijk grote problemen, maar die zijn in hoge mate van andere aard én ernst. Pleiten voor één oplossing zoals Corijn doet is dan ook ideologisch dogmatisme.
2. Beweren dat de grootstedelijke problemen totaal verwaarloosd worden door worden door 'Belgische' instellingen is al even weinig wetenschappelijk en zelfs enigszins bedrieglijk, gezien de huidige gewestoverheid daarvoor én bevoegd is, én enorme middelen ter beschikking heeft, maar die liever besteedt aan een kolossaal ambtelijk apparaat en aan een goelag-archipel aan rode vzw's die vooral trouw clienteel electoraal moeten fideliseren.
3. Beweren dat de Brusselaars weinig inspraak hebben in het institutionele debat is lachwekkend, gezien de rol in het institutionele debat van personen zoals Vanackere, Onkelinx, Vanhengel, Milquet, ... Of tellen enkel Brusselaars wiens beide ouders zelf in Brussel geboren zijn?
4. Beweren dat Brussel "recht heeft" op een eigen cultuurbeleid e.d., klinkt misschien wel mooi, maar dat staat wel nergens in de EVRM, noch in de daaraan ondergeschikte Belgische grondwet, noch in andere, lagere normen. Erger, het komt neer op een oproep om de Vlaamse Gemeenschap af te bouwen. Exit solidariteit dus.
4.b. Aansluitend daarbij zouden dan, als de redenering van Corijn zou kloppen, ook Luik, Antwerpen en Gent geen stadsproject kunnen hebben zolang niet zijzelf, als steden, maar wel een grotere gemeenschap bevoegd is voor cultuur en onderwijs. Quod non. Corijn's pleidooi stinkt hier naar grootstedelijk arrogantie, isolationalisme en egoïsme. Corijn lijkt wel een echte Parisien die de rest van het land alleen maar denigrerend kan bestempelen als 'la Province'.
4.c. Analoog de kritiek op de vermeende "twee gemeenschappen die niet willen samenwerken.", daar waar in praktijk de Vlaamse gemeenschap op grote schaal samenwerkt met anderstaligen, maar enkel de Franse gemeenschap niet, en eerder nogal zwaar naast zijn schoenen loopt qua opgeëiste macht, vergeleken met de budgetten die ze in samenwerking willen inbrengen. Het is voorts enkel en alleen de Franse gemeenschap die weigert, als ENIGE deelstatelijke overheid in héél de Europese Unie, om de grenzen van één van zijn directe buren (de Vlaamse gemeenschap en het Vlaamse gewest) te erkennen! Die aggressie komt dus niet van de Vlamingen, maar enkel en alleen van een aartsconservatieve politieke kaste die domineert bij PS, MR, CDh en zelfs Ecolo - en die schril afsteekt bij de danig andere visie bij vele Franstalige intellectuelen, bedrijfsleiders en andere burgers.
4.d. Waneer er dus sprake is van een soort 'communautaire apartheid', dan gaat die zeker niet uit van de Vlaamse gemeenschap die bijvoorbeeld vele anderstalige verenigingen en organisaties van ethnisch-culturele minderheden subsidieert, maar enkel en alleen van de Franse gemeenschap die in haar DADEN een totaal andere houding tegenover alle 'andere' culturen toont.
5. In een democratie moet iedereen die moet mee-betalen ook een (evenredige) stem in het bestuur hebben. Corijn wil (net zoals zovele bruxellofiele egoïsten) veel geld voor de hoofdstedelijke functie, maar wenst daarvoor géén enkele reële inspraak in specifiek het bestuur van die hoofdstedelijke functie! Weinig democratisch is dat.
6. Al even bedriegelijk -en ook wat wereldvreemd- is zijn pleidooi voor betere samenwerking met het ommeland. n concretu is dat ommeland Waals, maar ook Vlaanderen. Maar hoe realistisch (en eerlijk?) is het om samenwerking met een naburige deelstaat beweren na te streven, waneer men eerst wel de kernbevoegdheden van die deelstaat (in casu de Vlaamse bevoegdheid voor onderwijs en cultuur) wil afnemen in haar eigen hoofdstad? Dat is minstens zwaar wereldvreemd, maar mogelijk ook doortrapt.
Samengevat: Corijn is een bekende pleitbezorger van een bruxellofiel nationalisme, een ideologie van een aangebrande soort die én de Vlaamse gemeenschap wil onteigenen in Brussel én een ondemocratische soortement 'erfdienstbaarheid' wil uitbouwen, waarbij de niet-Brusselaars wel véél moeten afdokken voor de hoofdstedelijke functie, maar géén enkele inspraak in ruil krijgen.
Corijn miskent ook de werkelijke oorzaak van de slechte samenwerking tussen de gemeenschappen. Hij is daarmee slechter dan de zachte heelmeester die stinkende wonden maakt: hij miskent zelfs waar de echte wonde zit! Zijn besluit dat de aanwezigheid van twee gemeenschappen een probleem is, is dan ook totaal fout: het is niet hun bestaan en hun bevoegdheid, maar wel de houding van één van deze twee die problematisch is!
Re: Maar wel enkele uitschuivers!
zoveel woorden om zo weinig zinnigs te zeggen...
Re: Zinnekespraat: 'Brussel is de oplossing'
Wat Walen en Vlamingen nog niet beseffen is dat ook voor hen die meertalige en gemengde conditie al veel dichterbij is dan ze zelf geweten willen hebben. Ik herhaal hier mijn artikel uit De Morgen en Brussel Deze Week:
SIRE ER ZIJN GEEN WALEN EN GEEN VLAMINGEN MEER
De lopende formatie is in essentie een poging om het politiek beleid en de besteding van overheidsgeld in België te baseren op culturele identiteit (Waal of Vlaming). Dat dit steeds moeilijker verloopt, en dat Brussel in dat proces een luis in pels is, komt omdat zuivere culturele identiteiten in onze samenleving illusies zijn geworden die misschien enkel nog in belang toenemen in de perceptie maar steeds minder in de dagelijkse praktijk. Echte Walen en Vlamingen bestaan niet meer. En het "Europa van de regio's" is eigenlijk ook al een achterhaald concept. Men zou zich net zo goed kunnen afvragen hoeveel culturele authenticiteit er nog overblijft bij vierde generatie migranten uit de Maghreb. De tsunami van globalisering die ons overspoelt, zorgt ervoor dat we allemaal "mensen op aarde" aan het worden zijn; zeker niet identiteitsloos, maar wel meer en meer individueel geprofileerd in de plaats van cultureel. We eten wereldkeuken en lezen wereldliteratuur; we leren yoga, shiatsu, boedhistische meditatie of feng shui; we zien in alle landen in de TV-winkel dezelfde stoomreiniger en roterende zwabber, we zien overal ter wereld identiek dezelfde idiote telefoonspelletjes en in Tokyo schieten tussen de sushi restaurants de kebap-zaken als paddestoelen uit de grond. Jongetjes van 5 jaar in Japan, Zuid-Afrika, Canada of Argentinië kennen - naast hun gebruikelijke lokale helden - zowel Pokemon, Harry Potter als Batman. Pubers overal ter wereld spelen krak dezelfde video games. Dat is echt niet meer dezelfde planeet als een paar generaties geleden. En toch wordt de wereld geen uniforme grijze brij. De keuzemogelijkheden worden namelijk zo talrijk dat iedereen zich individueel en uniek kan profileren, maar dat gebeurt steeds minder op basis van taal of culturele identiteit. Als buren heb ik een koppel, zij is Nederlandstalig maar afkomstig van een Franstalige familie, hij is Franstalig maar afkomstig van een Nederlandstalige familie. De Vlaamse zanger Daan zingt in het Engels, is getrouwd met een Franstalige en woont in het Brusselse. Vroeger had vooral onze hoofdstad een monopolie op dit "soort" mensen, maar nu neemt hun aantal overal met rasse schreden toe, en ze hebben geen boodschap meer aan nationalisme gebaseerd op culturele identiteit. Als een nationalistische hervorming van het Belgisch bestel ooit slaagt, dan zou het me niet verbazen dat een groot aantal verstandige mensen uit Vlaanderen en Wallonie verhuizen naar de hoofdstad. Ik heb veel vrienden die het absoluut niet zouden kunnen verdragen om wakker te worden in een onafhankelijk ééntalig Vlaanderen of Wallonië. Op culturele identiteit geschoeid nationalisme getuigt van een domme rechtse dorpsmentaliteit omdat het flirt met wat de Nazi's destijds deden: het dwepen met één culturele zuiverheid en het vermijden van elke vorm van "vreemde" inbreng. België is amper een duimspijker groot, een klein meertalig multicultureel kruispunt. In die zin is het spijtig dat we in ons land nog steeds moeten kiezen voor Nederlandstalig of Franstalig onderwijs. In Brussel zijn er wel een paar zeldzame internationale scholen, maar eigenlijk is heel ons land rijp om - in afwachting van de Verenigde Staten van Europa - één viertalige of zelfs meertalige plek te worden waar elke burger overal in zijn eigen taal kan opgeleid en bediend worden. Dat in België - met nota bene Brussel als hoofdstad van een heel continent - buitenlanders nog steeds geen recht hebben op Engelstalige opschriften in stations en luchthavens is een vorm van schandelijke ongastvrijheid. De populaire revival van culturele of regionale identiteit is niet meer dan een koppige kramp, een dialectische tegenreactie, een soort van koesteren van wat men kwijt is of of nog net kon vasthouden, waardoor men vergeet te kijken naar wat men allemaal bijgekregen heeft. De vraag is op welke leest we het beleid moeten schoeien: op de wereld die er was (en die vanuit populistisch perspectief bij heel wat mensen nog leeft) of op de wereld die komen gaat? Talen en culturen verdwijnen met rasse schreden. Binnen een paar eeuwen spreekt niemand nog Nederlands. En later zal ook het Frans verdwijnen. In science fiction verhalen vinden we het doodnormaal dat een hoog-ontwikkelde planeet slechts één taal en één cultuur heeft (die dan wel zeer complex, meerlagig en "rijk" is). En dat is nu net wat onze aarde aan het overkomen is: een begin van een proces van samensmelting. Aan de KULeuven geef ik een groeiend deel van mijn lessen in het Engels (vanwege het groot aantal internationale studenten). En dat is geen verlies. Het is een winst. Mijn grootmoeder had bij de kruidenier toegang tot een paar honderd ingredienten. Nu hebben we overal op de planeet toegang tot tienduizenden ingredienten. De wereld verandert van een verticale compartimentering (dorp, cultuur, religie, land...) naar een horizontale meerlagigheid, een culturele lasagne die steeds dikker en veelkleuriger wordt. Een skateboarder in Vlaanderen heeft meer affiniteit met een skateboarder in Buenos Aires dan met Yves Leterme. Het nieuwe wereldburgerschap veronderstelt echter één cruciaal aspect: goed basisonderwijs èn een zo hoog mogelijke opleiding voor zoveel mogelijk mensen. Voor onze planeet is het namelijk hoogdringend ons te focussen op ecologie, armoedebestrijding en onderwijs, en niet op het redden van eigen kleine identiteitjes. Met onze tien miljoen belgen zijn we niet talrijker dan een stad als Parijs. Kan je je voorstellen hoeveel tijd en geld het zou besparen als België één viertalig land wordt, als het Brussels Gewest één stad zou zijn met één burgemeester; als we in Belgie één viertalige wetgeving zouden hebben, één verkeersreglement en één bestuursmodel, een systeem met een goedkoper en met minder politici bemand staatsapparaat, waarin iedereen aan zijn trekken komt zonder tijdsverlies en zonder gezever over dingen die er al lang niet meer toe doen...?
Re: Zinnekespraat: 'Brussel is de oplossing'
Geachte heer Van Broeck, U schrijft: "Dat in België - met nota bene Brussel als hoofdstad van een heel continent - buitenlanders nog steeds geen recht hebben op Engelstalige opschriften in stations en luchthavens is een vorm van schandelijke ongastvrijheid."
Graag wil ik hieraan toevoegen, dat men in Nederland naar de andere kant is doorgeslagen. Op Schiphol is de bewegbewijzering nog uitsluitend in het engels. Op de Nederlandse nationale luchthaven zal men tevergeefs naar aanwijzingen in het Nederlands zoeken.
Re: Zinnekespraat: 'Brussel is de oplossing'
Dank voor de discussie tot nog toe. Wat me allereerst opvalt en erg pleziert is dat - in tegenstelling tot de reacties op mijn teksten in de Vlaamse pers - het gaat om een erg hoffelijke en vriendelijke gedachtenwisseling.
Het gaat er mijns inziens om het verfijnen van twee gedachtenlijnen: 1) het vertellen van Brussel als een kleine wereldstad en dat kan alleen in post-nationale termen, maar dan wel rekening houdend met de nationalistische grondtoon van de Belgische federale instellingen en dus aanvaardend dat het stadsgewest in delen wordt opgesplitst door de Belgische taalgebieden (het carcan). Vermits ik omwille van die gevoeligheden de grenzen van het gewest niet ter discussie wil stellen, moeten we ervoor zorgen dat ons stadsverhaal ook een goede samenwerking met het ommeland inhoudt. Vijandigheid moet worden omgebogen in goodwill en dat vergt in de eerste plaats een ander discours vanuit de Franstalige leiders naar de Vlaamse rand, maar ook een totaal andere praat over Brussel in Vlaanderen! 2) een interne staatshervorming is nodig. Dat gaat inderdaad eerder over goed bestuur, bevoegdheidspaketten en integrale planning, dan over gewoon samenvoegen van instellingen. Daarom ben ik voor een opheffen van de huidige gemeenten om ze onmiddellijk ook weer in te voeren. Het zwaartepunt van het beleid moet in het gewest liggen en geen enkel ander niveau mag een blokkagerecht hebben: niet de gemeenten, maar ook niet de gemeenschappen! Maar dat beleid vergt onmiddellijk ook decentralisatie naar "districten", en dat kunnen zeer goed de huidige gemeenten zijn (met licht hertekende grenzen) en vooral ook een gedefusioneerd Brussel waarin Laken en Neder-over-Heembeek weer eigen entiteiten kunnen worden. Het is waar dat de sociaal geografische dualisering van Brussel ook pleit voor een sterk gelokaliseerd beleid en zeg maar Molenbeek en Sint Pieters Woluwe niet noodzakelijk dezelfde prioriteiten hebben. Het is al te gemakkelijk over "baronieën" te spreken om het niet over beleid te hebben. Die nieuwe gemeenten zijn dan wel een tussenschakel naar de echte "nabijheid" van de 118 wijken ( waarvan trouwens één derde de gemeentegrenzen overschrijden). In die operatie winnen we ook enkele andere meerwaardes: de EU-burgers krijgen dan stemrecht op het niveau dat er echt toe doet, de politieke partijen hebben er dan belang bij een echt regionaal programma op te maken en niet alleen de gemeentelijke baronieën, maar ook de communautaire apartheid te overstijgen en via de gemeentelijke bevoegdheden kan het gewest ook initiatieven nemen inzake onderwijs en cultuur! Alleen denk ik dat die interne staatshervorming er niet zal komen van binnenuit en dus moet er wat externe druk worden uitgeoefend door het deel te maken van de huidige discussies.
Tenslotte: om dat te verwezenlijken is het nodig dat de Brusselse publieke opinie anders wordt geordend, m.a.w. dat de huidige communautaire partijen, media, verenigingen, instellingen worden geconfronteerd met een bicommunautair en vooral intercultureel veld. Dat zal op verschillende terreinen gebeuren. Hoe zich dat uiteindelijk politiek zal vertalen valt af te wachten. Pro Bruxsel argumenteert in dit debat zoals partijen doen: partijdig. Het is ongetwijfeld een stem in het politieke debat, maar vooralsnog een kleine stem en zeker niet de enige stem. Er is vandaag in het middenveld, in de civiele maatschappij, in de sociale en culturele wereld in Brussel van alles aan het veranderen. Maar men kan niet zeggen dat "hét politieke alternatief" vandaag al duidelijk is en het is dus niet verstandig erg veeleisend de mensen in kampen, in goeden en slechten in te delen. Er is nog een weg te gaan.
Re: Zinnekespraat: 'Brussel is de oplossing'
Eric,
Ik denk dat je een uitstekende debatbasis hebt uitgewerkt. Graag nog meer inputs. Hoe kunnen we hiermee verder?
Philippe
Re: Zinnekespraat: 'Brussel is de oplossing'
Natuurlijk is Brussel de oplossing, maar dat is toch niet nieuw? Uitspraken zoals "Brussel als een echt stadsgewest. Une région à part... et entière", “meer zelfbestuur”, “samenwerking”, “samenhang”, “het overhevelen van bevoegdheden”, het zijn allemaal dingen die in de standpunten van de politieke partij Pro Bruxsel staan. Er bestaat dus weldegelijk een alternatief op de huidige “gecommunautariseerde” politiek.
Het is inderdaad de taak van het Brussels parlement om een motie aan te nemen over een Brussels grootstedelijk project. Maar aangezien er enkel Vlaamse en Franstalige politieke partijen zetelen in het Brussels parlement zal het nog lang duren eer er daar een consensus over zal worden uitgewerkt. Elk parlementslid staat onder druk van de top van zijn of haar politieke partij die op hun beurt luisteren naar de meerderheid van de stemmen die ze halen. En die meerderheid ligt in Vlaanderen en Wallonië.
Wat ik me heel erg afvraag is waarom Pro Bruxsel wordt doodgezwegen als het over de Brusselse politiek gaat? Soms lijkt het wel alsof men welbewust oogkleppen opzet om niet te moeten zien dat er weldegelijk initiatieven zijn die door Brusselse burgers worden opgezet. Met alle respect dat ik heb voor meneer Corijn maar soms is het toch ook goed om eens in te spelen op de dingen die al bestaan in plaats van de grote wereldverbeteraar te gaan spelen. Dat soort spelletjes zijn we onderhand al beu. Dus als je een echte oplossing wil bieden dan zou je dat bijvoorbeeld kunnen doen door je oprechte steun te verlenen aan diegenen die het goed bedoelen en die je steun in deze moeilijke tijd best kunnen gebruiken. Het zou spijtig zijn om al het werk en resultaten dat al bereikt zijn weg te gooien en terug vanaf nul te moeten herbeginnen.
Voor mij is het zonder meer duidelijk: Het is Pro Bruxsel, als meertalige partij en een partij van gewone burgers, die Brussel een eigen ‘stem in het kapittel’ zal geven en de Belgische apartheid zal overstijgen!!
Re: Zinnekespraat: 'Brussel is de oplossing'
Uitstekend opinie artikel met heel wat concrete en bruikbare elementen om eindelijk over oplossingen rond Brussel te denken. Vooral de volgende statement is spot on : 'Een stad is geen land. Het wordt de hoogste tijd om Brussel te denken zoals het werkelijk is. Een kleine wereldstad. Zelfbestuur, ja. Maar dan wel als een echt stadsgewest.'
Onze politieke klasse vertrekt steeds van de verkeerde uitgangspunten waardoor het 'probleem' Brussel onoplosbaar is. Tijd om out of the box te denken.
Toch een aantal aanvullingen/bedenkingen om eea concreter te benoemen:
1. Ik zie echt niet hoe het initiatief kan komen van de Brusselse politici. Wegens het grote aantal politieke mandaten in Brussel hebben wij gewoonweg politici van een zeer mediocre niveau. De meesten overstijgen de tradtionele dorpspolitiek niet. Toffe gasten om een pint mee te pakken aan de toog. Maar een Meteroplitane visie ... right ! Het zal moeten komen van de Brusselse middenklasse (of wat er nog van rest), academici, verenigingen en een aantal voortrekkers in de allochtone en expat community (zie verder).
2. Nood aan diepere participatie. De Brusselse middenklasse smelt als sneeuw voor de zon. We zitten straks met 2 uitersten, een arme (voornamelijk allochtone gemeenschap) en een rijke (voornamelijk expat) gemeenschap. Dit enkele rijkere Belgen die uit het systeem zijn gestapt en zich teruggetrokken in hebben in bepaalde delen van Ukkel en dergelijke niet te na gesproken. Op enkele uitzonderingen na 'partcipeert' noch de allochtone, noch de expat community écht in Brussel. Zij leven in eigen clubs, ghetto's, ambassade feestjes, lezen eigen kranten, kijken naar eigen journaals, ... Op deze manier kan je nooit een gemeenschappelijk sociaal weefsel bouwen. Laten we stoppen met de politiek correcte excuses, slachtoffer rollen, privileges etc.. iedereen moet mee in het Brusselse bad.
3. Aangezien ik mezelf en mijn gezin reken tot de Brusselse middenklasse hierbij nog enkele adviezen naar de 'uitersten', de niet autochtone gemeenschap zoals Corijn terecht opmerkt.
Wat betreft de expat community is het tijd om eens na te denken om naast een betere participatie ook financieel een bijdrage te leveren. Deze mensen leven in een soort van parallel universum op basis van intelligente tax schema's en allerlei niet meer te verantwoorden privileges. Dit is draagbaar als het gaat over een kleinere gemeenschap (net zoals een kleinere arme gemeenschap draagbaar is). Maar zoals Corijn opmerkt gaat het over 200.000 mensen. Afgelopen weekend had ik nog een discussie hiervover met een van mijn vele expat vrienden. Hun argument is steeds dat zij toch veel 'consumeren' en dat dit goed is voor de locale economie. Mijn binnenkopper op dit soort van argumenten is dat ik er ook geen probleem mee heb om meer te consumeren als ik nauwelijks belatstingen betaal. Maar wie gaat dan het huis komen blussen als eea in de fik gaat? Of wie zal het aanbod aan uitstekende hospitalen en dergelijke verzekeren...?
Naar de armere allochtone gemeenschap zou ik zeggen : kom toch uit die slachtoffer rol. Ik begrijp heel goed dat de door de PS geïnstalleerde uitkerings- en laisse faire economie wel wat stemmen oplevert, maar uiteindelijk duwt deze filosofie een hele gemeenschap in armoede. Anno 2011 is solidariteit niet meer los te koppelen van verantwoordelijkheid. Ik merk heel goed via contacten van ouder- en buurtcomité's dat het draagvlak voor migranten in de slinkende Brusselse middenklasse volledig aan het verdwijnen is. Zelfs bij mensen die ik als eerder links beschouw in mijn Brusselse vriendenkring merk ik dit duidelijk. We moeten inderdaad goeie sociale woningen bouwen, het onderwijs versterken, edm maar dit kan niet los gezien worden van het nemen van verantwoordelijkheid. Er zijn voldoende allochtone voorbeelden die bewijzen dat dit kan.
In elk geval food for thougt. Ik hoop eveneens dat Eric Corijn dit leest en in zijn volgende column wat kan ingaan op een aantal van bovenstaande punten. Het kan mi het debat van binnenin Brussel enkel ten goed komen.
Philippe
Re: Zinnekespraat: 'Brussel is de oplossing'
Oef, een moment van verademing na al die ideologische herrie. Eindelijk iemand die vertrekt van de complexe Brusselse realiteit, en perfect weet waarover hij het heeft. Dank u wel Prof. Corijn!
Nieuwe reactie inzenden