Ik weet wel dat meneer Picqué gelijk heeft als hij zegt dat er in het Pajottenland meer mandatarissen per hoofd van de bevolking rondlopen dan in Brussel.
En ik weet ook dat Schaarbeek met zijn honderd twintigduizend inwoners groter is dan Brugge, Anderlecht groter dan Leuven en Molenbeek groter dan Aalst, dat zelfs mijn eigen dorp Sint-Lambrechts-Woluwe een pak meer ingezetenen telt dan Turnhout of Sint-Truiden en dat de officiële bevolkingscijfers in ons gewest schattingen zijn aan de lage kant omdat er zoveel ongeregistreerde mensen proberen aan een droge boterham te komen in de contreien tussen het Negenmanneke en Verrewinkel. Tussen haakjes, ik weiger het woord illegalen te gebruiken. Een mens is nooit illegaal. Al wie geboren wordt, heeft het verdomde recht op de aardbol rond te scharrelen, al is het dan in Jette-les-Bains of Opweule.
Zwembaden
En ten slotte weet ik dat het komt door onze onvoorstelbare bestuurlijke versnippering dat je zoveel zwembaden en sportvelden en gemeentelijke parken en plantsoenen vindt op alle mogelijke en onmogelijke plekken in Brussel. Elk nadeel heb z’n voordeel, nietwaar, dat mogen we ons veelgeplaagde Brussel wel een keer gunnen.
Maar daarnaast weet ik ook dat er tussen het oosten en het westen van het gewest een diepe kloof gaapt: aan mijn kant (oost) wonen de rijken en aan de overkant (west) de armen. Ik begrijp niet dat die van het westen zo verduldig blijven, zeker niet als je vaststelt dat die van het oosten er niet over peinzen ook maar een seconde solidariteit aan de dag te leggen. Als we een kettingexplosie willen voorkomen moeten we rijk tot solidariteit dwingen. Een van de vele middelen daartoe is de fusie van de negentien. Duw alle Brusselaars samen in één en dezelfde boot en we zullen gauw genoeg snappen dat die lek is. Het is gewoon een kwestie van elementaire rechtvaardigheid. Of noem het zelfbehoud.
En die veel geprezen gespreide infrastructuur? Houden zo, dat spreekt vanzelf.
Wijkmeesters
New York City heeft acht keer zoveel inwoners als Brussel. De stad is ingedeeld in slechts vijf boroughs. Vijf! Twee daarvan hebben meer dan twee keer zoveel inwoners als Brussel, twee een flink stuk meer, de vijfde zit net iets onder de helft. In vergelijking daarmee zijn onze o zo trotse, onafhankelijke Brusselse gemeenten plattelandsparochies. Toch hebben de borough presidents in vergelijking met de satraapjes van onze gehuchten zéér ingesnoerde bevoegdheden. Och, we zullen in een milde bui toestaan dat die van ons nog altijd verkozen mogen worden om met negentien bijna lege dozen te spelen. Ik stel voor dat we hen wijkmeesters noemen.
Maar in geen geval mogen de zachte kussens blijven liggen waarop telkens opnieuw zovele politici behaaglijk neerploffen als ze gezakt zijn voor de federale of regionale verkiezingen. Onze negentien paltsgraafjes moeten doordrongen raken van de verkillende gedachte dat ze niet langer sinterklaas zijn. De goedheiligman woont in Spanje en dat ligt ver van Brussel.
Onze gewestelijke bewindslieden dienen er zich nu eens eindelijk rekenschap van te geven dat zij een stadje van matige omvang besturen. Zij hebben de taken te vervullen van een schepencollege en lees daar vooral geen minachting in. Het is belangrijk, hoogst verantwoordelijk werk en in Brussel mag je het zeker geen lichte arbeid noemen.
Maar Brussel is niet Ciudad de México (9 miljoen) of Shanghai (23 miljoen) en ook niet Herstappe (80 inwoners). Brussel is doodgewoon Brussel, dit wil zeggen, één middelgrote stad, niet meer, niet minder. Dat geeft al genoeg sores.
Reacties
als politici over politici spreken
Waarom spreken over baronnen als het gaat over lokale overheden?
Het beladen van lokale politici met pre-revolutionnaire titels is misschien literair leuk? Maar als analyse is wel selectief en ongewild te lovend voor bovengemeentelijke politici.
De echte kritiek op dit opiniestukje is dat Geert Van Istendael zich andermaal beperkt tot de visie van een politicus die over politici spreekt. Politiek hoort evenwel uit te gaan van de opdrachten die de overheden aan de samenleving willen aanbieden: vanuit subsidiariteit en met een bedrijfseconomische benadering.
Eerder dan versnippering op basis van territoria, dient de versnippering van bevoegdheden aangepakt. Er is de onvermijdelijke meerkost en inefficiëntie (lees: democratisch deficit) voor het beleid: iedereen bevoegd en niemand verantwoordelijk. Voor de administratie dient de knowhow voor een fragmentaire bevoegdheid telkens opnieuw bijgespijkerd.
Het echte debat moet zonder vooringenomenheid gaan over welke kerntaken best aan wie toevertrouwd worden en over hoe de voeling met de bevolking en de wijken best wordt geoptimaliseerd.
Het cynisme voorbij dus.
Re: Over baronnen
Wat goeds te verwachten in een landje met 6 regeringen? (of 7?). Dit artikel is overigens 'to-the-point'
Re: Over baronnen
19 gemeentes voor een klein Gewestje als Brussel is gewoon veel te veel! Halveren dat handel! En dan zal het hier veel properder en aangenamer wonen zijn. Schandalig dat De Hoofdstad van Europa niet de nodige aandacht krijgt zoals het verdient!
Trieste argumentatie van de politieke kaste
Van Istendael legt met recht en reden nadruk op de erg bekrompen argumentatie van de Brusselse politici, Franstalige én vele Vlaamse erbij. Wanneer het op de verantwoording van de aantallen postjes op aan komt, dan zitten ze zich plots als gek te vergelijken met plattelandsstreken!
Maar NOOIT vergelijken ze de totale kosten van het aantal mandatarissen met hun kabinetten erbij! Ze durven ook de vergelijking met andere vergelijkbare hoofdsteden of andere middelgrote steden niet aan. Wie vergelijkt de kosten van Brussel's bestuur (alles inbegrepen!) met die van Berlijn? Madrid? Bern? Boedapest? Wenen?
Wanneer gaan ze het ook eens aandurven om alle budgetten voor de hoofdstedelijke functies (550 à 700 Mio nu al) te bundelen in één budget en daar dan de uitgaven naast te zetten?
Nieuwe reactie inzenden