Het echtpaar Merchie-Pède hield er eerst een detailhandel in koopjeswaren (stoffen, schoenen...) en een groothandel voor winkeliers. In 1902 werd het pand uitgebreid met grote galerijen rond een lichttoren, bekroond met een (intact gebleven) glazen koepel. Er waren werk- en stocketages, en zelfs een restaurant met orkestruimte in de panoramische rotonde. De historische lift wordt op dit moment gerestaureerd.

Merchie-Pède was gespecialiseerd in de fabricage en verkoop van textielproducten (voor klein- en groothandel) met sterke prijskorting. De kortingen werden zelfs gestort in een pensioenfonds voor de klant. Later kwamen er lederwaren, kantoorartikelen, speelgoed, keukengerei en zelfs meubels bij. De zelfstandige bedrijven etaleerden hun koopwaar in het magazijn per verdieping: een enorm bord in de hal laat dat nog zien: V. Niego, manufacture moderne, robes, manteaux et tailleurs op de vijfde etage en Michiels, couture, confection en gros op de vierde – de twee verdiepingen waar de Ateliers Christophe Coppens nu neergestreken zijn (naast de gelijkvloerse stockverdieping, die ook van Coppens is). Op de overige verdiepingen zaten destijds groothandels als Bonneteries Finkelstein, Fourrures Defrenne/Hertveldt, Macolux en Valisère (‘textile et peaux’). Oorlogs- en economische crises, de concurrentie van grootwarenhuizen in en bij de Nieuwstraat, maar vooral de kwalijke hinder van de jarenlange aanleg van de noord-zuidverbinding deden uiteindelijk de Grands Magasins Merchie-Pède de das om. Dat was in 1956.

De aankoop in 1996 door het OCMW van Brussel, en de recentere herverkoop en restauratie hebben het gebouw grotendeels gered. De plafonnering boven de derde verdieping, waardoor de lichtkoepel enkel nog deel uitmaakt van de vierde en vijfde verdieping (bij Coppens), is behouden. Op de lagere verdiepingen kwamen appartementen; helemaal boven bij Coppens is de neorenaissancesfeer gerestaureerd, met zuilen, doorkijkbalkons en de monumentale glaskoepel.