Dossier

Beste Bruno De Lille,

ontneem me aub niet mijn laatste graantje geloof in de politiek. Als Vlaamse Brusselaar stemde in de laatste jaren op Groen! (ja met een uitroepteken) omdat het me nog de enige Brusselse partij leek die een gezond stadsbeleid leek te ontwikkelen. Wat u nu doet en vooral schrijft is een kaakslag en ontneemt me dit geloof en tevens alle sympathie voor u en uw partij.

De beslissing Havenlaan is niet de juiste beslissing. Op geen enkel moment zijn er argumenten gepresenteerd die deze beslissing nog maar enigszins kunnen rechtvaardigen. Er zijn alleen maar drogredenen opgevoerd (zogezegde zieke bomen, onbruikbaarheid kasseien, etc.). Men heeft letterlijk de burger een rad voor de ogen willen draaien. En toen het protest stilaan doordrong tot de politici en enkelen onder hen, waaronder ook u, bereidt waren het project in vraag te stellen, waren we enigszins opgelucht. Er waren dan toch nog sporen van gezond verstand in dit stadsbestuur. En dan doet u dit. Schaam op u.

Bomen van zes à zeven meter hoog zijn geen volwassen bomen! (herkent u het uitroepenteken). Bomen van zestig à zeventig jaar zijn volwassen bomen. De platanen op de Havenlaan zijn volwassen bomen in de fleur van hun leven. Zij vormen een uniek zicht en de landschapswaarde hiervan is én onvervangbaar én onbetaalbaar. Toen deze bomen werden geplant regeerde koning auto nog niet dusdanig in de stad. Daarom hebben zijn nog de mogelijkheid gehad om uit te groeien tot zulke majestueuze bomen. De kleuterboompjes waarmee u ze gaat vervangen, zullen nooit uitgroeien tot zulke grote bomen omdat de huidige stadsbiotoop dat niet meer toelaat. Dat heeft men begrepen in elke Europese grootstad waar men elke volwassen (lees zoals het er letterlijk staat; groot uitgegroeide) boom met alle mogelijke middelen tracht te sparen. Maar niet zo in betonstad Brussel waar men elk graantje stadszicht en patrimonium maar al te graag opoffert aan de betonboeren. Dat was al zo in de jaren zestig en is blijkbaar nog geen spat veranderd. De huidige Havenlaan is een uniek stadszicht van onbetaalbare en vooral onvervangbare waarde. Maar dat dringt blijkbaar niet tot jullie door en straks is het te laat om tot inzicht te komen.

En hoe kan nu drie jaren uitstel opwegen tegen het unieke karakter van deze Havenlaan. Want dat is het argument waarmee u uw beslissing rechtvaardig. Ik ben ze zeker van dat alle fietsers bereid zijn nog drie jaar langer te wachten om in ruil de bomen te kunnen redden. Of nee wacht, daar gaat het u natuurlijk niet om. Het gaat nog maar eens om koning auto. Die parallel aan de Havenlaan al een brede strook weg heeft liggen waarover met grote snelheid kan gevlamd worden. Want hebt u er al bij stilgestaan dat het vervangen van de kasseien door asfalt er voor gaat zorgen dat men veel sneller over de Havenlaan zal jagen (ah ja, er zal toch niets meer te zien zijn buiten wat kleuterboompjes). En dat uw argument van minder geluidshinder ook snel een loze verbetering zal blijken. Wat u ook aanhaalt ter verdediging de waarheid blijft een koude douche, U offerte een uniek stadszicht op aan koning auto. En dat moet zelfs u beseffen.

Maar het is nog niet te laat. Ze staan er nog. En het vraagt misschien om een moedige daad maar laat het u aub niet ontbreken aan deze eigenschap die we tegenwoordig nog maar zelden zien bij politici. Moed. Stop de werken maandag. Er moet zeker één of andere procedure bestaan waar u zich kan op beroepen. Stop de waanzin en toon die moed. Toon dat uitroepteken. En maak het verschil!
Ik ben er zeker van dat u binnen drie à vier jaar zal blij zijn met uw euvele daad. U zal tenminste een burger zijn geloof in de politiek niet ontnomen hebben.

Het gaat u goed.

Tomas

De "erbarmelijke omstandigheden waarin fietsers en voetgangers vandaag de laan moeten gebruiken" zijn uiteraard maar een schaamlapje voor het uitrollen van een betontapijt.
In de Brusselse (en Brabantse) fiets-prehistorie, de eerste helft van de jaren '80, fietste ik als jonge tiener regelmatig van Groot-Bijgaarden naar Machelen. Ik probeerde diverse routes uit (vooral het oog op een zo snel mogelijke route, toen absoluut niet uit veiligheidsoverwegingen). De stukken waar je als fietser zonder gevaar kon rijden waren uiterst beperkt. De Havenlaan had toen al zijn huidige uitzicht. De fietspaden waren grosso modo in even "erbarmelijke" staat als nu.
De meest "erbarmelijke omstandigheden" op mijn voormalige voorkeurroute blijft de kilometerslange Schaarbeeklei - wel degelijk op grondgebied van Brussel. De trucks razen er op enkele centimeters voorbij, terwijl in het midden van de brede baan de voormalige trambedding (van de al lang door een bus vervangen lijn 58) die men met minimale ingrepen perfect tot veilig fietspad kan onbouwen - al ellenlang ongebruikt bij ligt. De noodzaak om hier fiets- , laat staan voetgangersinfrastructuur uit te bouwen is er niet. Waarom niet? Omdat het comfort voor auto- en vrachtwagenbestuurders al perfect is natuurlijk. En het comfort van fietsers en voetgangers zal daar in Brussel steeds aan ondergeschikt blijven, dat is mijn vrees en frustratie.

Ik ken de achtergrond van deze kwestie niet goed genoeg om een mening te hebben over het resultaat (ook al heb ik een tijd aan de Havenlaan gewerkt en vond ik de platanen wel heel mooi, de kasseien vond mijn auto minder). Maar de discussie wekt de indruk dat er aan (i) de besluitvorming van de Brussele politiek en (ii) de band tussen de "burger" en de Brusselse politiek wel het een en ander mankeert.

Ik hoop dat mevrouw Grouwels ervan op de hoogte is dat je bomen waarin vleermuizen huizen niet mag kappen. Alle vleermuizensoorten zijn namelijk beschermd.