In 2004 besliste de Vlaamse regering om het voor deBuren aangekochte pand te verbouwen en uit te breiden met een nieuwbouw, waarin onder meer plaats zou zijn voor een auditorium en een café. De plannen werden getekend door het Brusselse architectenbureau Rauw. De Vlaamse Gemeenschap, die bouwheer is, kocht het braakliggende stukje grond op de hoek, verkreeg met enige moeite de toestemming om het aanpalende café Dada te slopen en verkreeg met nog meer moeite het akkoord van het Brussels Gewest om de plotsklaps beschermde vijgenboom te verhuizen naar het hotel aan de overkant. Daar is hij inmiddels overigens een stille dood gestorven.

Nomadenbestaan
Al in januari 2009 vestigde de hele ploeg van deBuren zich boven de tijdelijke bibliotheek aan de Prinsenstraat om van nabij de werf in de gaten te houden. Maar er is nog geen steen verlegd. Directeur Dorian van der Brempt zegt niet te weten waarom er geen schot in de zaak komt en verwijst naar het kabinet van Vlaams minister van Cultuur Joke Schauvliege (CD&V). Daar schuift men de zwartepiet door naar de vorige minister van Cultuur, Bert Anciaux (SP.A). Hij heeft het dossier laten liggen, klinkt het. "Er waren problemen met de aanvraag. Wij hebben de architecten nu een en ander laten aanpassen. Volgende week praten we erover met het kabinet van Brussels minister Brigitte Grouwels," zegt Jan Vermassen, adviseur Kunsten van Schauvliege.

Bij de Vlaamse administratie, die het dossier al zes jaar volgt, horen we het hele verhaal: de bouwaanvraag, ingediend in 2007, werd pas in februari vorig jaar behandeld door de hoofdstedelijke Commissie Ruimtelijke Ordening. De Commissie had heel wat bezwaren, maar het advies is nooit offi­cieel meegedeeld. Anciaux heeft het dossier, met de verkiezingen in het vooruitzicht, dan maar laten liggen. Ook de nieuwe minister heeft niet meteen haar tanden in het dossier gezet. Intussen vernam de adminis­tratie dat het Brussels Gewest op die plek meer woningen wil en moeite heeft met de hoogte van de nieuwbouw. In het nu aangepaste ontwerp wordt de nieuwbouw dan ook lager, de geplande kunstenaarsflat en de conciërgewoning worden groter.

Van der Brempt weigert zich op te winden over de hele bouwsaga. Zijn medewerkers programmeren al bijna twee jaar uitsluitend op verplaatsing. "Ik ben een flexibel mens en heb het plezier van een nomadenbestaan ontdekt. Zo kom je nog eens ergens. Maar logistiek is het zwaar, en voor de ploeg is het natuurlijk lastig werken."